امروز چهارم آذرماه 1391 مصادف با نوزدهمین سالگرد درگذشت پرویز دهداری یکی از با اخلاق‌ترین ورزشکاران تاریخ ورزش ایران است؛ مردی که پس از مرگ، چون اسطوره‌ای در ورزش ایران و نامش برای همیشه به عنوان «معلم اخلاق» در یادها ثبت شد. آن‌چه می‌خوانید یادداشتی است از حبیب نیک‌نژاد، خبرنگار پیشکسوت حوزه ورزش که از شخصیت این مربی و نقش کتاب و مطالعه در زندگی او یاد می‌کند.-خبرگزاری کتاب (ایبنا)- دهداری، مردی بود متفاوت در روزگار خویش، با تمایزی ناشی از تجربه‌ای خاص در زیستن و مسلح به معنویتی عارفانه، متأثر از مطالعات عمیق در رشته‌های مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی. مردی که هنوز هم پس از سال‌ها، به عنوان گوهر دُردانه ورزش این آب و خاک، با قامت انسانی شریف، فرهنگ دوست و اهل مطالعه یک سر و گردن بلندتر از تمام حاضران ورزشی ، سر از ابرهای تنگ نظری‌ها فراز آورده و آسمان آبی انسانیت را سیر می‌کند.
 
در آن سال‌ها، آن سال‌های نه چندان دور (1367 ـ 1365) که هنوز پول، تنها حرف و حدیث حاکم بر ورزش نبود و آدم‌ها با ارزش‌ها و اخلاقشان زندگی می‌کردند، دهداری نامی می‌زیست که مردانه پای اعتقاد و عقایدش ‌ایستاد و چون پدری دلسوز عشق خود به فرزندان ورزش این سرزمین را بی‌دریغ ارزانی داشت. او موهبتی نه چندان کم‌بها بود که سفلگان و کم‌خردان آن را تاب آورند.
 
پرویز دهداری، فرزند زمانه‌ای بود که آدم‌هایش برای بزرگ بودن باید اسباب بزرگی فراهم می‌کردند و غیر از این ممکن نبود. او دریایی از شعر و معرفت را در خود جاری ساخت و دنیایش، پر از کرامت فرهنگی و انسانی بود؛ چرا که پیش از آن که اهل ورزش باشد، فرهنگ و مطالعه، کتاب و کتابخوانی، بخشی از وجودش، و شناخت و معرفت تمام تار و پودش شده بود. 

به یاد دارم زمانی که 14 بازیکن ملی‌پوش، بعد از بازی‌های آسیایی 1986 میلادی (مهرماه 1365) از حضور در تیم ملی انصراف دادند و موقعیتی زننده برای ورزش ما آفریدند، علی اصغر شیرزادی، دوست خوب و نویسنده بزرگ معاصر، از من خواست تا دیداری با این مرد افسانه‌ای تاریخ ورزش داشته باشیم. در یکی از شب‌های سرد آذرماه 1365 فرصت دست داد و همراه با جناب شیرزادی راهی منزل دهداری شدیم؛ ملاقاتی که بین این دو بزرگ نزدیک به هشت ساعت به طول انجامید. شیرزادی در راه بازگشت رو به من کرد و گفت: «این آقا پرویز دهداری نبود.» و بعد به چهره متعجبم نگاهی انداخت و در پی این تعلیق که حتما آن را از داستان‌نویسی آموخته بود، توضیح داد: «او یک عالِم، یک فیلسوف و یک دانشمند بزرگ است؛ مردی که برای جامعه ورزشی و محیط آن زیادی است، مردی فراتر از ورزش، بزرگ مردی که در این جامعه کوچک و کوتوله‌پسند ما نمی‌گنجد.»
 
حالا سال‌هاست که از مرگ او گذشته و مردی به میدان درنیامده که خلاء فرهنگی و معرفتی جامعه ورزشی را چون او پر کند؛ خلائی که تنها با کتاب و مطالعه پر می‌شود، نه فقط با دانش فنی مربیگری. 

اکنون این دریغ با ماست که پس از گذشت نزدیک به دو دهه از درگذشت این معلم اخلاق کمتر کتاب و نشریه‌ای آن چنان که بشاید، حکایت زندگی و حماسه‌های خاموش او را به رشته تحریر درآورده است؛ صفحاتی که ولو اندک بتواند پاسداشت خدمات ارزنده‌اش و نمایانگر برگی از تاریخ زندگی سراسر عبرتش باشد.