خشک ؛ خشک و باز هم خشک... این محصول پرسپولیس علی دایی بوده است.

شهاب احمدي/خبرگزاري پارس فوتبال

1- در همان روزهایی که  پرسپولیس موفق می شد  شاهین ؛ تراکتور و راه آهن را با یک گل اختلاف شکست دهد و آقای سرمربی هم در کنفرانس مطبوعاتی از برتری مطلق تیمش سخن می راند ؛ به راحتی قابل پیش بینی بود که روزهایی از راه می رسد و پرسپولیس به راحتی هر چه تمام تر برتری یک گله اش را از دست می دهد!! نیازی به یک ذهن سرشار از خلاقیت برای این پیش بینی نبود ؛ هر فردی که بازی های پرسپولیس و سبک بازی این تیم را دنبال می کرد به راحتی متوجه این قضیه می شد!! گرچه آقای سرمربی از برتری مطلق تیمش در تمام بازی ها سخن می راند اما حقیقت چیز دیگری بود ؛ حقیقت گل های دقایق پایانی پاس همدان و شهرداری تبریز قعرنشین بود... آری ؛ پیش بینی این روزها خیلی دشوار نبود...

2- خشک ؛ خشک و باز هم خشک... این محصول پرسپولیس علی دایی بوده است. سرشار از خشکی... بازی کاملا ساکن و کند پرسپولیس در تمام هفته ها کاملا مشهود بوده است و این ویژگی انسان را نا خود آگاه یاد تیم ملی زمان علی دایی می اندازد. به نظر می رسد که  خشکی و بی حالی به  ویژگی بارز تیم های دایی تبدیل شده است و این دقیقا همان چیزی است که برای تیمی همچون پرسپولیس و تماشاگران منحصر به فردش زهر محسوب می شود. بازی ساکن ؛ بدون خلاقیت و کند...پاس های رو به عقب مداوم و بی هدف...پرسپولیس عمدا کند است ؛ ویژگی تیم های علی دایی همین هست. پرسپولیس دایی تنها قادر است در دقایق مشخصی بازی سرعتی  و شناوری از خود ارائه دهد که دقایق بسیار محدودی است و به همین دلیل پیروزی های این تیم با حداقل اختلاف گل ممکن به دست می آید...عجیب است ؛ عجیب است که دایی به راستی چگونه توانسته با وجود بازیکنانی همچون غلام رضایی ، محمد نوری و فشنگچی که بازیکنانی خلاق و سرعتی محسوب می شوند ؛ خلاقیت و سرعت و زیبایی را از پرسپولیس بگیرد... واقعا عجیب است!!

3- شادابی ؛ شادابی و باز هم شادابی... این عنصری است که پرسپولیس دایی ندارد و اگر می خواهد در فصل جاری موفق باشد باید و باید هر چه زود تر آن را به خود تزریق کند. اما چه کسی وظیفه ی این تزریق را بر عهدا دارد؟؟...علی دایی باید بداند و بفهمد که این سبک بازی ؛ به هیچ وجه نمی تواند در تمام هفته ها تضمین کننده ی پیروزی تیمش باشد ؛ این موضوع را به خوبی پاس و شهرداری باید به دایی فهمانده باشند اما آیا شهریار عبرت خواهد گرفت؟؟ آیا قانع خواهد شد که برای قهرمان شدن تنها 20 دقیقه خوب بازی کردن ؛ سرعتی بازی کردن و شاداب بازی کردن کفایت نمی کند؟؟ آیا قانع خواهد شد که سرعت و شادابی را به تمام نقاط زمین تیمش انتقال دهد؟؟ پاسخ این سوال ها شاید با توجه به روحیات آقای سر مربی برای هواداران پرسپولیس کمی نگران کننده باشد...

4-سوء تفاهمی به نام کریم... تمام شدنی نیست...آری ؛ گویا سوء تفاهمی به نام کریم باقری قصد تمامی ندارد...بازیکنی که حضورش در زمین نه تنها کندی و خشکی را به شکل کاملا بیرحمانه ای به تیم تزریق می کند بلکه سیستم میانه ی میدان تیم را هم کاملا زیر و رو می کند... عدم مشخص بودن وظایف کریم در میانه ی میدان ؛ بدون استثنا در تمام بازی هایی که در زمین حضور داشته است موجب سردرگمی محمد نوری و مازیار زارع شده است... در روز هایی که پرسپولیس تنها به شادابی نیاز دارد ؛ حضور 90 دقیقه ای کریم چیزی جز ضد شادابی نخواهد بود...

5-امتیازات از دست رفته ی دو بازی آخر آن هم به دردناک ترین شکل ممکن شاید کافی باشد که سرمربی تیم را برای تغییر سبک بازی قانع کند. مادامی که علی دایی با این سبک بازی ؛ عمدا شادابی را از تیمش بگیرد و اعتقاد داشته باشد که تنها با 20 دقیقه خوب بازی کردن می شود بازی را از آن خود کرد ؛ بدون شک باید منتظر دقایق 96 و تیم هایی همچون شهرداری تبریز در آینده بود. به راستی تیمی که ادعای این را دارد که می تواند در آسیا به جلو برود باید این گونه بازی کند؟؟ به نظر می رسد که تازه روزهای سخت آقای سرمربی در حال آغاز است ؛ آیا روحیات علی دایی نسبت به زمان حضورش در تیم ملی تغییر کرده است؟؟ طرفداران پرسپولیس بدون شک آرزو خواهند کرد که پاسخ این سوال مثبت باشد...