آيا جو هارت قرباني بعدي است؟
بازيهاي نهچندان پرشمار انگليس بعد از آن جام و تركيبهاي انتخابي دن فابيو براي آن ميادين نشانگر همين مساله است.
مربي 64 ساله ايتاليايي و معروف تيم ملي انگليس كه خود از توفان مهيب برخاسته از شكست يك ـ 4 انگليسيها در برابر آلمان در مرحله يكهشتم نهايي جام جهاني 2010 و درخواستهاي اكيد بسياري از سازمانها و رسانهها براي بركناري وي جان سالم به در برده و اداره انگليس را در دور مقدماتي يورو 2012 هم در دست دارد؛ به واقع چنان از جو هارت و صلاحيت او مطمئن و به كارايي او معتقد است كه اعلام كرده هارت ميتواند تا آينده دور درون دروازه انگليس بايستد و مرد اول دروازههاي اين كشور باشد.
در كشوري كه در دهههاي اخير امثال گوردون بنكس فوقالعاده، ري كلمنس و پيتر شيلتون قابل اتكا و پيتر بونهتي و ديويد سيمن كم اشتباه را ساخته، فقر وحشتناك هفتهشت سال اخير در امر دروازهباني اسباب حيرت شده، اما اين يك حقيقت مسلم است كه انگليس از بابت ضعفهاي امثال اسكات كارسون، پل رابينسون و رابرت گرين در جامهاي بزرگ از 2002 به بعد كم صدمه نديده و «سوتي»هاي آنان بارها كمر انگليسيهاي مغرور را شكسته است.
بازيابي الزامي
فرض و باور و اميد دن فابيو و همفكران او در دل پاييز 2010 اين است كه جو هارت پاياندهنده آشفتگيهاي فوق و يك سنگربان مطمئن براي انگليس در ايامي باشد كه بازيابي اعتبار بعد از نتايج اسفبار در جام جهاني نوزدهم الزامي جلوه ميكند.
كاپهلو در سيماي جو هارت به درست يا غلط جوان بالندهاي را ميبيند كه ميتواند انگليس را به مرحله پاياني جام ملتهاي اروپا 2012 رهنمون سازد و از تكرار اشتباهات دروازهبانان لرزان انگليس جلوگيري كند.
با اين همه هارت به هيچوجه يك كشف تازه لااقل براي دن فابيو نيست و او به انتخاب همين مربي مشهور يكي از 3سنگربان اعزامي انگليس به آفريقاي جنوبي هم بود، اما آنجا به وي بازي نرسيد و بعد از گل بچگانهاي كه گرين از تيم آمريكا خورد، هدايتگر معروف «سهشيرها» (انگليس) به جيمز روي آورد تا شايد تجربه بسيار زياد اين دروازهبان 40 ساله، انگليس را از معابر بعدي عبور دهد كه لابد به ياد داريد كه چنين نشد.
تغيير شرايط
هارت اولين بازي رسمي ملياش را شهريورماه امسال در حين برد 4 بر صفر انگليس بلغارستان در شروع مرحله انتخابي يورو 2012 انجام داد، اما پيشينه همكاري كاپهلو با وي حتي از جامجهاني امسال هم فراتر ميرود و به گذشتهاي دورتر مربوط ميشود.
در تابستان 2008 بود كه كاپهلو در بازي دوستانه انگليس با ترينيداد نخستين مسابقه ملي را به هارت بخشيد و در همان زمانها بود كه هارت در منچسترسيتي نيز سنگربان شماره يك شد، اما زمانه براي وي به سرعت تغيير يافت، به طوري كه با انتقال شيگيون ايرلندي از نيوكاسل به سيتي، اين دروازهبان اينك 37 ساله در سيتي ثابت شد و كار هارت به انتقالي موقت به بيرمنگام كشيد.
با اين حال يك فصل بازي در اين باشگاه معمولا درجه دوم و سپس رجعت به سيتي و نامساعد شدن روابط گيون با روبرتو مانچيني مربي ايتاليايي سيتي، معادلات را باز تغيير داد. حالا گيون درصدد ترك سيتي و بازگشت به سنت جيمزپارك است و هارت از نو سنگربان شماره يك اين تيم شده و اگر كاپهلو پشيمان نشود پيراهن دروازهبان اصلي «سه شيرها» هم متعلق به هارت است.
كاپهلو بهانههايي براي تاخير كلان خود در رويكرد مجدد به هارت و هدر دادن بيش از دو سال وقت براي اين مهم دارد. وي در پاييز 2010 و در حالي كه حملات بيرحمانه برخي مطبوعات بريتانيا به وي بابت نتايج بسيار ضعيف جام جهاني امسال ادامه دارد، ميگويد: «در شرايط روحي و موضعگيريهاي هارت در قياس با گذشته تفاوت چشمگيري ميبينم. دو سال پيش او اينقدر محكم و صاحب اعتماد به نفس نبود و حتي تمركزش بر تمرينات و مسابقات به حد فعلي نميرسيد. شايد هم اشتباه از من بود كه 2 سال زودتر از موعد به او بازي ملي دادم!»
فقط يك فايده
هارت همانطور كه در سطور قبلي آمد از ديدگاه دن فابيو به عنوان دروازهبان سوم انگليس راهي آفريقاي جنوبي شد، اما اگر بر بازي نكردنش در آن جام يك فايده هم مترتب بوده باشد، اين است كه او به سبب خسته نشدن توانست در بازگشت به انگليس به صلاحديد مانچيني فراتر از شيگيون درون دروازه سيتي بايستد و او از آن پس از آنجا تكان نخورده است. كاپهلو اينك ميگويد: «شايد پيشرفت اخير هارت محصول يك فصل بازي مستمر او در بيرمنگام بوده باشد، اما هر دليلي بر اين فرآيند قايل باشيم، او اينك دروازهباني واقعا خوب براي ما نشان ميدهد.
من بسيار اميدوارم به لطف حضور او دوران كمدردسري را در مرحله انتخابي يورو 2012 طي كنيم.»
روزنامه Mirror
وصال روحاني
