پیروزی در قلمرو دشمن
وقتی که همسایههای قدیمی، توپچیها را در خانه به تلخی و تقریبا به سختی شکست دادند، آرسنونگر سرمربی آرسنال حق داشت از همه چیز و به خصوص دفاع تیمش ایراد بگیرد؛ اما روشی که تاتنهام با آن به 17سال پیروز نشدن در خانه آرسنال پایان داد بهنظر چندان هم به اشتباههای تیمی آرسنال مربوط نمیشد.
وقتی که آرسنونگر به نوعی برای فرار از شکست آمار را بر سر نتیجه دربی شمال لندن میکوبید، همان تصویر کلاسیک مربیای را به ذهن میرساند که نمیخواهد یا شاید نمیتواند شکست را قبول کند. ونگر پس از دربی لندن گفت: «وقتی که به آمار و ارقام نگاه کنید واقعا درک اینکه ما چطور باختیم سخت میشود.»البته نه خیلی سخت اگر آمار واقعی بازی را- یا همان ارقام طلایی را- نتیجه بازی بدانیم؛ 3 بر 2 به سود تاتنهام. بر خلاف چیزی که طرفداران آرسنال از سال 1993 به بعد دیده بودند این بار در ورزشگاه خانگیشان این همسایه بود که پس از پایان بازی شادمانی میکرد.
بعد از 45 دقیقه اول، صحبتهای هری ردنپ سرمربی تیم تاتنهام از امید به قهرمانی در لیگ برتر در این فصل شاید نه تنها در ورزشگاه امارات و منطقهای که آرسنال و تاتنهام در آن قرار دارند بلکه در کل انگلیس خندهدار بهنظر میرسید. اما فوتبال خنده را خیلی زود به تلخکامی تبدیل کرد؛ وقتی که سسک فابرگاس کاپیتان اسپانیایی توپچیها نبض بازی را همان طور که پیشبینی میشد به نفع آرسنال به دست گرفت و سمیر نصری و مروان شاماک تیم میزبان را دو بر صفر پیش انداختند، هواداران آرسنال تشویق را به کنار گذاشتند و به تاتنهام طعنه میزدند؛ «آیا شما واقعا تاتنهام هستید؟»اما همه چیز یکباره به ضرر آرسنال به هم ریخت. ترفندهای تاکتیکی هری ردنپ برای نیمه دوم روند بازی را کاملا تغییر داد و تاتنهام از خاکستر آتشی که شاماک و نصری به پا کرده بودند برخاست، به بازی بازگشت و در پایان در کمال تعجب پیروز شد. یک پایان کاملا رؤیایی.
پس از 68 بازی در خانه 4 تیم برتر انگلیس که آرسنال، منچستر یونایتد، لیورپول و چلسی هستند و بدون حتی یک پیروزی، شاگردان ردنپ در امارات طلسم دوری از پیروزی برابر این تیمها را به نحوی تماشایی از بین بردند.بدون در نظر گرفتن اینکه آیا آرسنال در ارائه بازی از پیشبرنامهریزی کوتاهی کرد یا تاتنهام راه حلهای تاکتیکی ردنپ را به خوبی به کار بست، گل زیبایی که گرت بیل به ثمر رساندهیجان را به امارات بازگرداند. این هیجان وقتی که سسک فابرگاس به نوعی به پای همتیمیهایش شلیک کرد و با دست ضربه آزاد رافائلفان درفارت را در محوطه جریمه گرفت، برای بازیکنان تاتنهام بیشتر شد. و بالاخره این یونس کابول مدافع تاتنهام بود که هیجان را در دقایق پایانی به یک پیروزی شیرین تبدیل کرد.
انتظار 17ساله برای پیروزی در قلمرو دشمن به پایان رسید و در گوشهای از ورزشگاهی که به سرعت در سکوت خالی میشد، طرفدارانی بودند که میشد از چهره آنها خواند که ثانیه ثانیه این انتظار طولانی، ارزشش را داشته است.پس از دیدن پیروزی آرسنال برابر اورتون در هفته پیش از بازی با تاتنهام، بهنظر میرسید خوشبینیای که ونگر کمکم به دست آورده است و به هواداران هم منتقل شده بود منطقی میرسید. اما چگونگی شکست در امارات این توهم را زنده کرد که آرسنال تیمی نیست که بتوان به راحتی به آن اعتماد کرد.آرسن ونگر که معمولا حتی پس از شکستها هم از تیمش دفاع میکند، واکنشهایی پس از این شکست از خود بروز داد که نشان میداد او واقعا بیش از هر کس دیگری نگران وضعیت تیمش است.
پس از اینکه قسمتی از این شکست را به تعطیلات بازیهای ملی مربوط دانست، مرد فرانسوی کمی بیشتر به ماجرا عمق داد و به چیزهایی واقعا نگرانکننده اعتراف کرد؛ «چیزی که مرا نگران میکند این است که ما شانس داشتیم صدرنشین باشیم اما وقتی که باید از آن استفاده میکردیم وا دادیم. در هر فصل تعداد کمی موقعیتهای استثنایی وجود دارد که شما باید حتما از آنها استفاده کنید. امروز ما خودمان را در مسیر درست قرار دادیم اما در آخرین لحظات از پا افتادیم».
از دست دادن یک بازی برده، بازیای که نیمه اول کاملا متعلق به شما باشد واقعا نگرانکننده است، اما ونگر باید به شیوهای که تاتنهام خود را در خانه دشمن قدیمی بازیافت و شک و تردید در پیروزی را به روح تیم آرسنال تزریق کرد هم احترام بگذارد.
اگر در وقت استراحت بین دو نیمه به ونگر تساوی را پیشنهاد میکردید او قطعا منزجر میشد و صحبت از شکست تقریبا بدون توجه به واکنش ونگر دیوانگی بهنظر میرسید. اما دورترین احتمال برای آرسنال و هوادارانش، ملموسترین نتیجه بعد از بازی بود.
نقطه اشتراک موفقیت تاتنهام و ناکامی آرسنال، لوران کوچیلنی مدافع 10میلیون پوندی جدید آرسنال بود که نسبت به یوهان جورو- نقطه قوت دفاعی آرسنال در بازی با اورتون- هیچ برتریای نداشت.
وقتی که ردنپ، ژرمن دفو را خیلی زود ابتدای نیمه دوم به زمین آورد تا به تیمش در خط حمله تحرک بیشتری بدهد، کوچیلنی واقعا در حرکات پرشتاب تاتنهام محو شد. او بارها با مانورهای دفو در موقعیت اشتباه قرار گرفت و ضربهای ایستگاهیای را که گل آخر را پایهگذاری کرد به تاتنهام هدیه کرد. قطعا این دربی چیزی نیست که کوچیلنی در ادامه زندگی از آن به نیکی یاد کند. در کنار این ونگر حتی میتواند به بیعدالتیهای ریز در بازی یا همان آمار و ارقامی که پس از بازی از آنها صحبت کرده بود یک بار دیگر اشاره کند. اما واقعیت این است که در دربی حساس لندن، آرسنال در خانه نتوانست تاتنهام را از پا بیندازد؛ تیمی که دیگر کیفیت کافی برای انجام کارهای بزرگ را دارد.
برای تاتنهام، کاری که ردنپ و شاگردانش در امارات انجام دادند اعتماد به نفس هواداران را آنقدر بالا برده است که حالا از تکرار قهرمانی سال 1961 صحبت میکنند. آنها پیش از بازی با آرسنال این پیام را در یک جلسه دریافت کردند اما بهنظر میرسد تا وقت استراحت بین دونیمه، بازیکنان آن را واقعا جدی نگرفته بودند.این پیروزی وقتی که برای قهرمانی در انگلیس کمی خودباوری و اعتماد به نفس را باید لحاظ کنیم، دستاوردی ارزشمند است که ردنپ به تیم هدیه کرده است. تیمی که ردنپ ساخته است، گزینههای هجومی زیادی دارد و بارها و بخصوص در دربی لندن نشان داده است که حتی پس از گل خوردن هم توانایی تغییر نتیجه را دارد.دربی لندن فراتر از آنچه ونگر آمار و ارقام دانست، پیامد دیگری هم داشت؛ کیفیتی که تیم ردنپ در این بازی از خود نشان داد در کنار اعتماد به نفس و خودباوری میتواند تاتنهام را به یکی از مدعیان جدید قهرمانی در کنار 4تیم بزرگ جزیره تبدیل کند.
