سرویس ورزشی برنا 

ووشوی ایران در بازی های آسیایی گوانگجو با بالاترین نمره ممکن کارنامه قبولی را به دست گرفت. این تیم که در میان دیگر رشته های رزمی کمتر شناخته شده است توانست با کمک همراهان خود که افراد با تجربه ای در این ورزش هستند به موفقیت قابل قبولی در چین دست یابد، از همین رو با مدیر فنی تیم های ملی ووشو و قهرمان مسابقات جهانی این رشته به گفت و گو پرداختیم.
در ذیل مصاحبه حسین اوجاقی با خبرنگار ورزشی برنا را می خوانید:

* علاقمندان به رشته های رزمی، هادی ساعی و آرش میراسماعیلی را شناسنامه تکواندو و  جودو می دانند و شما را شناسنامه ووشو، حسین اوجاقی چگونه به این جایگاه رسیده است؟
-همیشه اولین ها جایگاه ویژه ای دارند. حال این اول بودن می تواند به واسطه تعداد مدال های کسب شده باشد یا اینکه اولین در کسب مدال. برای اینکه اولین باشید باید زحمت زیادی بکشید و وقتی به این مهم دست یافتید دیگر شما خود به خود تبدیل به شناسنامه رشته می شوید که در آن فعالیت می کنید. 

* پس به این خاطر است که وقتی از ووشو نام برده می شود ناخودآگاه آدم به یاد حسین اوجاقی می افتد؟
-این نظر لطف شما را می رساند. به هر حال من در مسابقات جهان ایتالیا در سال 97 اولین مدال طلای ووشو را کسب کردم و شاید به این خاطر است که نامم با ووشو عجین شده است. این شرایط وقتی برای اولین بار در بازی های آسیایی 98 بانکوک شرکت کردیم و تک مدال نقره ای ووشو را کسب کردم شدت گرفت و در بازی های آسیایی 2002 بوسان وقتی اولین طلا را گرفتم به اوج خود رسید. 

* بعد از این دوره و افتخار آفرینی ها بود که ووشو صاحب فدراسیون مستقل شد؟
-بله، به واسطه همین مدال ها بود که نظرها به ووشو جلب شد و توانست همچون رشته های کاراته، تکواندو، جودو صاحب فدراسیون مستقل شود. موفقیت های ووشو مسوولان وقت سازمان را مجاب کرد که این رشته را از زیر نظر فدراسیون ورزش های رزمی خارج کنند تا به صورت مستقل به کار خود ادامه دهد.
ووشو از سال 1997 تا 2002 یکی از زیر مجموعه های فدراسیون ورزش های رزمی بود؛ اما بعد از آن توانست امور را در دست خود بگیرد. 

* در گفت و گویی که پیش از این با هم داشتیم به این نکته اشاره کردید که به اردوی چینی ها رفته و از رقابت انتخابی ” موفقیت های ووشو مسوولان وقت سازمان را مجاب کرد که این رشته را از زیر نظر فدراسیون ورزش های رزمی خارج کنند تا به صورت مستقل به کار خود ادامه دهد. “ آنها فیلمبرداری کردید، چطور توانستید این کار را بکنید؟
-این برای ما کار زیاد سختی نبود. در واقع ما از ارتباط هایی که داشتیم استفاده کردیم و توانستیم وارد اردوی چینی ها شده و از رقابت انتخابی آنها فیملبرداری کنیم.
رییس انجمن ووشو چین به خصوص در بخش ساندا ارتباط نزدیکی با ما دارد، این ارتباط در فضای بین المللی نیز بوجود آمده و از آن استقبال هم شده است.
البته عوامل اجرایی چینی ها همچون روسا و معاونین آنها آدم های زیرکی نیستند. به عنوان مثال وقتی برای فیلمبرداری وارد اردو آنها شدم به من گفتند که برای مسابقه آمده ای؟! این باعث تعجب خود من شد که چطور می توانم در رقابت انتخابی چینی ها مسابقه بدهم!
به هر حال با این کار توانستیم شناخت مناسبی از رقبای چینی خود پیدا کنیم، البته آنها نیز در رقابت های جهانی کانادا مبارزه ووشوکاران ما را دیده بودند و با نحوه مبارزه بچه های ما آشنا بودند؛ اما حضور ما در اردوی آنها باعث شد تا شرایط برابری داشته باشیم.
ما از سایر رقبای خود نیز شناخت داشتیم. به عنوان مثال ووشوکار وزن 70 کیلوگرم ماکائو را خوب می شناختیم، چرا که از نزدیک مسابقات او را دیده بودیم. از ویتنامی ها هم یک شناخت نسبی داشتیم و کره ای ها را هم تا حدودی می شناختیم.
این آشنایی باعث شده بود تا بچه ها خیلی راحت تر با رقبای خود مبارزه کنند.

* علاوه بر چینی ها که رقبای اصلی و مستقیم ما به حساب می آیند دیگر قدرت های ووشو کدام کشورها هستند؟
-هنگ کنگ، ماکائو، فیلیپین، مالزی و ... از قدرت های آسیا و جهان هستند.

* قدرت های اصلی خارج از آسیا کدام تیم ها هستند؟
-در خارج از آسیا می توان به روسیه اشاره کرد. این تیم در دو بخش ساندا و تالو از قدرت مناسبی برخوردار است.

* برخی بر این باور هستند که با توجه به مصدومیت های سال های اخیر، زمان خداحافظی حسین اوجاقی فرا رسید؛ اما با این وجود به نظر می رسد که در جام جهانی چین به میدان خواهید رفت.
-شما فقط بنویسید، هستیم حالا!

* اما مصدومیت های چند سال اخیر چیز دیگری را می رسانند.
-این مصدومیت ها در زمان مسابقات بود. یعنی زمانی آسیب دیدم که نباید آسیب می دیدم وگرنه شرایط کلی ام بد نیست. در واقع برخی آسیب دیدگی ها اجتناب ناپذیر هستند و درست زمانی گریبان آدم را می گیرند که توقع نداری. مثلا جواد آقایی در بازی های آسیایی گوانگجو دچار جراحت شد و نتوانست مسابقه را ادامه دهد در صورتی که این مصدومیت طی چند روز بعد خوب می شود؛ اما در زمان بدی اتفاق افتاد و این امکان را از آقایی گرفت که صاحب مدال شود.
من هم سه روز قبل از مسابقات ” عوامل اجرایی چینی ها همچون روسا و معاونین آنها آدم های زیرکی نیستند. به عنوان مثال وقتی برای فیلمبرداری وارد اردو آنها شدم به من گفتند که برای مسابقه آمده ای؟! این باعث تعجب خود من شد که چطور می توانم در رقابت انتخابی چینی ها مسابقه بدهم! “ جهانی 2007 از کشاله پای چپ آسیب دیدیم، برای همین دکتر پایم را بی حس می کرد تا بتوانم مبارزه کنم. قبل از المپیک پکن هم از ناحیه دنده مصدوم شد، برای همین است که می گویم زمان آسیب دیدگی خیلی مهم است.

* اگر قصد رفتن ندارید پس چرا در پست های دیگری چون مدیرفنی تیم ملی فعالیت می کنید، در حالی که هنوز از دنیای قهرمانی کناره گیری نکرده اید؟
-شروع مسابقات ما در ووشو از رقابت های آسیایی 1996 بود که با تیمی ناقص راهی این پیکارها شدیم. در ادامه در مسابقات زیادی حاضر شدیم تا اینکه در مسابقات جهانی 2003 به عنوان مربی و مسابقه دهنده راهی این رقابت ها شدم و در سال 2007 به عنوان مدیر فنی در کنار تیم بودم.
این کار به خاطر توقعی که از من بود صورت گرفت. به هر حال افرادی مثل من همواره در کنار ووشو بوده و هر زمان که مسوولان خواسته اند تا آنجایی که امکان داشته به ووشو کمک کرده ایم، حالا این خدمت در مقطعی به عنوان یک قهرمان بوده و در برهه ای از زمان به عنوان مربی و مدیر فنی.
در همین بازی های آسیایی وقتی که مهدی علی نژاد رییس فدراسیون دید که من به دلیل مصدومیت نمی توانم به میدان بروم خواستار این شد که در کنار تیم حاضر شده و ووشوکاران را هدایت کنم.

*چندی دیگر باید راهی جام جهانی چین شوید، چه افرادی در این مسابقات تیم کشورمان را همراهی می کنند؟
-افرادی که در رقابت های جهانی کانادا صاحب مدال شده اند جواز حضور در این پیکارها را دارند. محمد حسین سیفی، سجاد عباسی، خدیجه آزادپور، ملیحه فضلی، الهه منصوریان، راضیه طهماسبی و خودم در جام جهانی به مبارزه خواهیم پرداخت.

* ووشو ایران نتایج قابل قبولی از مسابقات مختلف کسب کرده است؛ اما این ترس وجود دارد که در ادامه و با سرمایه گذاری سایر کشورها بر روی این رشته نوپا، ووشو ایران در آینده جایگاه فعلی خود را از دست دهد.
-در آسیا و در بخش ساندا وضعیت به نحوی است و در بخش تالو به نحوی دیگر. ما برای اینکه در قسمت تالو روند روبه رشدی داشته باشیم باید وقت و انرژی زیادی بگذاریم و در ادامه برای حفظ آن تلاشی مضاعف کنیم؛ اما در حال حاضر در بخش مبارزه یا همان ساندا وضعیت فعلی ما بد نیست برای همین باید تمام تلاش خود را کنیم تا این جایگاه حفظ شود. به هر ترتیب ما بعد از چین دوم هستیم و باید سعی کنیم تا این عنوان را نگاه داشته و در صورت امکان ارتقا دهیم.

*فکر می کنید بتوانیم در ادامه از سد چینی ها بگذریم؟
-این کار احتیاج به زمان و سرمایه گذاری دارد. شکی نیست همانطور که تکواندو کشورمان توانسته امروز کره جنوبی را مهار کند و خود را به عنوان قدرت برتر بر سایر کشورها تحمیل کند ما نیز می توانیم.

*چرا قهرمانان ووشو در قیاس با سایر رشته های رزمی آنطور که باید و شاید شناخته شده نیستند؟
-این به خاطر مظلوم بودن این رشته است. در ایران رشته ” وقتی که مهدی علی نژاد رییس فدراسیون دید که من به دلیل مصدومیت نمی توانم به میدان بروم خواستار این شد که در کنار تیم حاضر شده و ووشوکاران را هدایت کنم. “ های چون کاراته، تکواندو، جودو و ... در قیاس با فوتبال و سایر رشته های توپی مظلوم واقع شده اند و در این میان ووشو از آنها هم مظلوم تر است، چرا که کمتر دیده شده است که رسانه ها و مطبوعات به این ورزش توجه کنند. البته به اعتقاد من معروف شدن و شناخت زیاد هم خوب نیست. این موضوع باعث می شود تا برای یک قهرمان حساسیت های ایجاد شود و حاشیه های را برای او به همراه داشته باشد.
به عنوان مثال کافی است تا در ماشین خود را محکم ببندد تا هزار و یک حرف در موردش بزنند. من معتقدم معروف شدن تا یک حد خوب است و وقتی زیاد می شود مشکلاتی را برای آدم به همراه می آورد که ارزشش را ندارد.

*به دلیل نوپا بودن ووشو در ایران ما در گذشته افرادی را نداشتیم که از کودکی وارد این ورزش شوند و هر کس به این رشته می آمد از سایر رشته های رزمی بود.
-خوشبختانه با به وجود آمدن فدراسیون مستقل این رشته توانسته است تا حدودی جایگاه خود را به دست آورد و شاهد حضور ورزشکاران از سنین پایین در این رشته باشیم. رشته تالو با لباس های زیبایی که دارد جذابیت خاصی برای خانواده ها به وجود می آورد و کمک می کند تا ترغیب شده و کودکان خود را به این رشته بیاورند.

*پس چرا مردم رقبت بیشتری برای حضور در رشته هایی چون تکواندو، کاراته و ... نشان می دهند؟
-این به خاطر اطلاع رسانی است که در خصوص این رشته ها شده است. شک نکنید که در یک شرایط مساوی شاهد حضور تعداد زیادی از  جوانان در این ورزش خواهیم بود. از نوجوان 12 ساله تا جوان 40 ساله می توانند به ووشو آمده و در این رشته فعالیت کنند. البته این ورزش با محدودیت های شرعی نیز مواجه بود و این موضوع خود یکی از دلایل ناشناخته ماندن آن نسبت به سایر رشته های رزمی است.

*برای اینکه ووشو شرایط مطلوبی را که دارد حفظ کرده و این روند رو به رشد را ادامه دهد چه پیشنهادی دارید؟
-به اعتقاد من با حمایت و توجه بیشتر مسوولان به ورزش حرفه ای می توان رشته های مدال آوری چون ووشو را به شرایط آرمانی رساند و از آنها توقع کسب مدالهای بیشتری داشت.
موفقیت ما در گوانگجو به این خاطر بود که طی ماههای اخیر توانستیم یک سالن برای تمرین داشته باشیم. البته هنوز مشکلات زیادی داریم به نحوی که یک سالن برای برگزاری رقابت های لیگ خود نداریم و مجبور هستیم تا سالن اجاره کنیم، اگر مسوولان بتوانند در این زمینه ها ما را حمایت کنند تردیدی نیست که می توانیم به جایگاه های بالاتری برسیم.

                                                   مصاحبه از: وحید جعفری