دارنده نشان طلای بازیهای آسیایی دوحه گفت: مادیات برای من ارزش چندانی ندارد و توجه زیادی به آن نمی کنم؛ اما مسوولانی که مدال طلای من را پیش بینی می کردند، چرا بعد از اینکه حق من خورده شد و دیدند کار از کار گذشته است به سراغ من نیامدند؟
سرویس ورزشی برنا – وحید جعفری
تیم ملی بوکس ایران در بازیهای آسیایی گوانگجو نتیجه خوبی نگرفت چه از نظر کیفی و چه از نظر کمی. این تیم خیلی امیدوار بود که در چین نسبت به قطر پیشرفت مدالی داشته باشد و بر مرغوبیت نشان های خود بیافزاید و برای این کار مربی خارجی به خدمت گرفته و مقدار زیادی هم پول هزینه کرده بود؛ اما در نهایت نتوانست به این مهم برسد و ناکام شد.
در این میان به نظر می رسد قهرمانانی چون علی مظاهری که در دوحه مدال طلا کسب کرده بود و امید زیادی داشت تا در گوانگجو نیز خوش بدرخشند، به دلیل داوری های نامطلوب از رسیدن به این مهم بازماندند تا در ادامه نیز
” من با فدراسیون بوکس و شخص احمد ناطق نوری رییس فدراسیون مشکلی نداشته و اعتراضی هم به این مجموعه ندارم. گله من از روسای ورزش ایران است؛ آنهایی که قبل از گوانگجو به من می گفتند تو می توانی و باید طلای بازی های آسیایی را کسب کنی؛ اما وقتی که حق من ناحق شد نبودند تا از من دفاع کنند. من هر جور مبارزه کرده باشم برنده دیدار با بوکسور سوریه ای بودم. “
به این موضوع معترض شده و اعتراض خود را با خداحافظی از بوکس نشان دهند. از همین رو با دارنده نشان برنز بازی های آسیایی گوانگجو گفتوگویی ترتیب دادیم.
در ذیل مصاحبه قهرمان شماره یک سالهای اخیر بوکس با خبرنگار ورزشی را می خوانید:
*در مراسم تجلیل از قهرمانان غایب بودید، آیا از شما دعوت نشده بود؟
-خیر تمام مدال آوران گوانگجو دعوت بودند.
*پس چرا در این مراسم حاضر نشدید؟
-فکر کردم حالا که از دنیای قهرمانی کنار رفته ام بهتر است در مراسم تجلیل از قهرمانان حاضر نشوم.
*آیا تصمیم نداشتید با این کار اعتراض خود را به مسوولان نشان دهید؟
- من با فدراسیون بوکس و شخص احمد ناطق نوری رییس فدراسیون مشکلی نداشته و اعتراضی هم به این مجموعه ندارم. گله من از روسای ورزش ایران است؛ آنهایی که قبل از گوانگجو به من می گفتند تو می توانی و باید طلای بازی های آسیایی را کسب کنی؛ اما وقتی که حق من ناحق شد نبودند تا از من دفاع کنند. من هر جور مبارزه کرده باشم برنده دیدار با بوکسور سوریه ای بودم.
*شما در بازیهای آسیایی دوحه نشان طلا را کسب کردید و در گوانگجو به مدال برنز رسیدید، سطح کدام یک از میادین فوق بالاتر بود؟
- میدان دوحه چهم از نظر کیفی و هم از نظر کمی بالاتر از گوانگجو بود. در دوحه 15 بوکسور در وزن من حضور داشتند؛ اما در گوانگجو 10 مشتزن در وزن 91 کیلوگرم حاضر شده بودند. ضمن اینکه قهرمانان زیادی بودند که در دوحه به میدان
” تمامی این آمار و ارقام نشان می دهد که سطح مسابقات دوحه از گوانگجو بالاتر بود؛ اما متاسفانه تیم ما در گوانگجو شکست خورد در واقع مشتزنانی که فینال های مسابقات بوکس را برگزار کردند لایق مبارزه کردن در این مرحله نبودند. “
رفتند و در ادامه نیز در المپیک پکن حاضر شدند.
مشتزن وزن 48 کیلوگرم چین در دوحه و پکن قهرمان شد. نماینده وزن 54 کیلوگرم مغولستان در دوحه باخت؛ اما در پکن طلا گرفت. بوکسور وزن 91+ چین که در دوحه باخته بود در پکن نایب قهرمان شد و نماینده وزن 69 کیلوگرم قزاقستان در دو میدان دوحه و پکن طلا گرفت.
تمامی این آمار و ارقام نشان می دهد که سطح مسابقات دوحه از گوانگجو بالاتر بود؛ اما متاسفانه تیم ما در گوانگجو شکست خورد در واقع مشتزنانی که فینال های مسابقات بوکس را برگزار کردند لایق مبارزه کردن در این مرحله نبودند.
*به نظر می رسد فدراسیون بوکس "ولادیمیر دورتسوف" این مربی اوکراینی را کنار گذاشته و قصد استفاده از مربیان روس و کوبایی را دارد.
-من هم در این خصوص شنیده ام. به اعتقاد من مربیان ایران چیزی از خارجی ها کم ندارند و همیشه هم به این موضوع اشاره کرده ام. ما در اردوهای خارج از ایران با مربیان خارجی زیادی کار کرده ایم و وقتی آنها را با مربیان خود مقایسه می کنیم، می بینیم که مربیان ما از آنها بهتر هستند؛ اما یک مشکل وجود دارد و آن اینکه مربیان وطنی همدیگر را قبول نداشته و خودباوری لازم
” مربیان ایرانی همیشه یک مربی خارجی را علم می کنند تا در صورتی که نتیجه نامناسبی به دست آمد او را به عنوان مقصر معرفی کنند در حالی که اگر امور را به دست بگیرند هرگز این اتفاق نمی افتد و بوکس هم می توانند نتایج بهتری کسب کند. “
را ندارند و چوب این موضوع را بارها خورده اند.
راستش مربیان ایرانی همیشه یک مربی خارجی را علم می کنند تا در صورتی که نتیجه نامناسبی به دست آمد او را به عنوان مقصر معرفی کنند در حالی که اگر امور را به دست بگیرند هرگز این اتفاق نمی افتد و بوکس هم می توانند نتایج بهتری کسب کند.
*آیا این احتمال هست که علی مظاهری از تصمیم خود مبنی بر خداحافظی از بوکس صرف نظر کرده و باز به فعالیت خود در این رشته ادامه دهد؟
فکر نمی کنم، من دیگر تصمیم خود را گرفته ام.
*یعنی راه بازگشتی برای خود باقی نگذاشته اید؟
-چه بگویم، نمی دانم.
*چه اتفاقی باید بیافتد یا اینکه چه شرایطی به وجود آید تا دوباره به بوکس بازگردید؟
-مادیات برای من ارزش چندانی ندارد و توجه زیادی به آن نمی کنم؛ اما مسوولانی که مدال طلای من را پیش بینی می کردند، چرا بعد از اینکه حق من خورده شد و دیدند کار از کار گذشته است به سراغ من نیامدند؟ افرادی مثل من عمر خود را به پای کسب افتخار برای ایران گذاشته اند؛ اما متاسفانه کسی به این موضوع توجه نمی کند تا زحمات چهارساله ما با طلایی که به ناحق از دست رفت تا رنگ برنزی به خود بگیرد به نحوی به هدر برود. در واقع این موضوعی است که من را ناراحت می کند.
