خبرگزاری مهر - گروه ورزشی: تیم ملی دوچرخه سواری ایران در شرایطی شاهد سقوط تعداد و رنگ مدالهای خود به سه برنز در شانزدهمین دوره بازیهای آسیایی بود که نبود پیست چوبی و رشد غیر قابل تصور کشورهای شرق آسیا سد راه موفقیت رکابزنان کشورمان در این بازیها شد.

به گزارش خبرنگار مهر، رقابت‌های دوچرخه‌سواری بازیهای آسیایی 2010 گوانگجو در چند بخش کوهستان، پیست، جاده و BMX در دو قسمت زنان و مردان برگزار شد و مجموعا 52 مدال بین قهرمانان این رشته تقسیم شد. ایران در این رقابت‌ها تنها در دو بخش جاده و پیست شرکت کرد که از نظر رنگ مدالی نسبت به چهار دوره قبل شاهد یک افت نسبی بودیم. رکابزنان کشورمان در این دوره از بازیها در بخش پیست صاحب دو نشان برنز و در بخش جاده یک نشان برنز شدند.

شکستن رکوردهای بخش پیست توسط رکابزنان شرق آسیا و سطح بالای رقابت‌های دوچرخه‌سواری در این دوره از بازیها همه مسئولین را شگفت زده کرده بود و شاید یکی از دلایل برهم خوردن معادلات مسئولین این رشته در کسب مدال در گوانگجو این جهش فوق العاده رکابزنان آسیایی بود.

در شرایطی که در دوچرخه‌سواری تعقیبی نماینده ایران در دوره قبل این بازیها با رکورد 4 دقیقه و 42 ثانیه به ثبت رسانده بود تیم کشورمان در این دوره با شکستن رکوردهای داخلی و بهبود آن به میزبان 4 دقیقه و 34 ثانیه از کسب مدال بازماند. حتی در تعقیبی تیمی هم این مسئله به خوبی مشهود بود به طوریکه رکورد تیم ملی در این دوره از بازیها مدال مسلم دوحه قطر بود اما در گوانگجو تیم ایران به مقام چهارمی بسنده کرد.

البته در این بین نباید کسب اولین مدال تیم اسپرینت ایران را در آسیا نادیده گرفت. هرچند کارشناسان این رشته با درنظر گرفتن رکوردشکنی پی در پی رکابزنان پیش از حضور در گوانگجو پیش‌بینی حضور تیم اسپرینت ایران در فینال بازیهای آسیایی را داشتند اما کسب همین نشان برنز بعد از 30 سال کار ارزشمندی بود.

در دور امتیازی هم مهدی سهرابی در شرایطی صاحب گردن آویز برنز شد که به طور یقین حق وی کسب مدال طلا بود. این رکابزن کشورمان با بد شانسی و پنچر شدن دوچرخه اش از کسب مدال خوشرنگ تر برای ایران بازماند. مصدومیت برادران پراش در کایرین و سطح بالای رقابت‌های سرعت حسنعلی ورپشتی و فرشید فارسی نژادیان را از کسب مدال بازداشت.

فدراسیون دوچرخه‌سواری در دو سال گذشته سه رئیس را به خود دید و رکابزنان آن تجربه تمرین با چندین مربی را داشتند. عملکرد مربیان تازه وارد این تیم‌ها به حدی خوب بود که رکابزنان با همین داشته‌های خود در طی چند ماه گذشته بارها و بارها رکوردهای داخلی را ارتقاء دادند اما نتوانستند مدالهای رنگارنگ دوره های گذشته خود را تکرار کنند. دوچرخه‌سواری‌ایران در دوران گذشته هم کاروان کشورمان را صاحب مدال کرده است که در زیر به آن اشاره می شود:

* بازی‌های آسیایی 1958 توکیو ژاپن: 2 مدال نقره
* بازی‌های آسیایی 1966 بانکوک تایلند: 2 مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 1970 بانکوک تایلند: یک مدال نقره و یک مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 1974 تهران ایران: 2 مدال طلا، یک مدال نقره و 2 مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 1982 دهلی نو هند: 2 مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 1986 سئول کره‌جنوبی: یک مدال طلا و یک مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 1998 بانکوک تایلند: یک مدال طلا و یک مدال برنز
* بازی‌های آسیایی 2002 بوسان کره‌جنوبی: یک مدال نقره
* بازی‌های آسیایی 2006 دوحه قطر: 3 مدال نقره و یک مدال برنز   رکابزنان کشورمان در شرایطی به همین سه مدال برنز در بازیهای آسیایی گوانگجو بسنده کردند که سالهاست در حسرت پیست چوبی در پیست بتنی آزادی تمرین می‌کنند. دوچرخه سواری کشورمان در حالی تنها یک پیست بتنی دارد که کشورهای مترقی آسیایی در این رشته همچون چین، ژاپن و کره جنوبی بیش از 20 پیست چوبی دارند.  

نبود این پیست ها به حدی در گوانگجو برای رکابزنان کشورمان سخت و درد آور بود که شاهد اظهار نظرهای جالبی از سوی آنها بودیم که تنها به برخی از آنها اشاره خواهیم کرد:

حسین عسگری دارنده مدال برنز بخش جاده آسیا با تاکید بر اینکه استعداد رکابزنان ایرانی فراتر از آسیا است، گفت:" مشکل اصلی رکابزنان ما در این رقابت‌‍ها تمرین کم در پیست چوبی بود." مهدی سهرابی که در مسابقات گوانگجو صاحب گردن آویز برنز شد نیز معتقد است پیست های بتنی به درد رکابزنان نمی‌خورد و با توجه به پیشرفت کشورهای دیگر اگر روال بر همین شکل باشد چهار سال دیگر نتیجه‌ای خوبی نخواهیم گرفت. علیرضا حقی رکابزن ملی پوش ایران هم به خبرنگار مهر گفت:" بعد از چهار سال و تنها در دو هفته در پیست چوبی تمرین کردم!"

سالهاست مسئولین وعده ساخت پیست‌های چوبی در شهرهای کرمان، تبریز، مشهر، خوزشتان و ساری را داده‌اند. زنگی آبادی رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری در این مورد می گوید:" استارت ساخت برخی از این پیست ها 14 سال پیش زده شده است یعنی زمانیکه ورزشکاری مانند قادر میزبانی کار حرفه‌ای خود را شروع کرده است. الان یک نسل از دوچرخه‌سواری ما در حال خروج از این رشته است و به عبارتی برخی رکابزنان ما بعد از 14 سال در حسرت ساخت پیست‌های چوبی در حال بازنشسته شدن هستند!"

پیشرفت رکابزنان و حضور قدرتمند برخی از کشورها همچون هنگ کنگ در بازیهای آسیایی به حدی بود که مجید ناصری مربی اسبق تیم ملی ایران در بازیهای آسیایی دوحه قطر در این باره به خبرنگار مهر گفت:" سالهاست رکابزنان ایران در حسرت تمرین در پیست‌های استاندارد به سر می‌برند. اگر این روند ادامه یابد به هیچ جایی نمی‌رسیم. کشورهای دیگر با برنامه در این رشته جلو می‌روند به طوریکه سطح بازیهای آسیایی در گوانگجو فراتر از آن چیزی بود که فکر می کردیم. هرچند رکابزنان ما هم پیشرفت قابل ملاحظه ای در چند ماه گذشته داشتند اما کشورهای دیگر به یک باره در این رشته پیشتاز شدند."

دوچرخه‌سواران تنها سه روز بعد از بازگشت به ایران کار خود را برای حضور در جام‌های جهانی و شرکت در مسابقات قهرمانی آسیا در تایلند( انتخابی المپیک)آغاز کردند. اما به طور یقین اگر چرخ این ورزشکاران در داخل پیست‌های مناسب چوبی نچرخد شانس ورزشکاران ما برای کسب سهمیه المپیک 2012 لندن در مقایسه با کشوری مانند ژاپن با بیشت از 50 پیست چوبی در آسیا به نقطه صفر نزدیک می شود.