مشکل رشته قدیمی چون بوکس در کجاست که با تمام تلاش ها هنوز نتوانسته است به جایگاهی که در خور شأن این ورزش است، دست یابد؟
سرویس ورزشی برنا
چند هفته ای است که پرونده بازی های آسیایی گوانگجو بسته شده است؛ اما هنوز نتایج این رقابت ها بحث محافل بوده و در کمتر جایی می توان شاهد حضور مشتزنی بود و از او در خصوص مسابقات گوانگجو نشنید.
آیا رشته بوکس در گوانگجو ناکام بود؟ اصلا چرا مشتزنانی که در بازی های آسیایی حضور داشتند ناراحت هستند و چرا منوچهر مقصودی نایب رییس فدراسیون عصبانی است؟
چه اتفاقی در گوانگجو افتاده است که اوقات اهالی بوکس را به هم ریخته و این افراد نمی خواهند در موردش حرف بزنند؟
درگیری های لفظی که در چین به وجود آمده و زمزمه هایش به گوش می رسد از کجا آب می خورد؟
چرا اصلا بوکسورها باید مورد غضب مقصودی قرار گیرند؟
چرا مشتزنی مثل عمران اکبری باید بگوید تا زمانی که مقصودی در بوکس باشد به این رشته باز نمی گردد و مادرش هم او را تهدید کند که در صورت بازگشت به بوکس شیرش را حلالش نخواهد کرد؟
مشکل بوکس از بدنه است یا راس؟ در اینکه بوکس با محدودیت هایی مواجه است و به همین خاطر نتوانسته آنطور که باید و شاید تبلیغات کرده و جوانان را جذب خود کند، شکی نیست؛ اما چرا مدیران پر ادعای این رشته که همواره خود را بالاتر از سایرین می دانند، نتوانسته اند از سرمایه هایی که در اختیار دارند به خوبی استفاده کرده و همواره شاهد مشکلات متعددی در این رشته هستیم.
بوکس در بدنه خود دچار مشکل است؛ اما با این وجود نمی توان ضعف هایی را که در راس این ورزش وجود دارد را نادیده گرفت. البته هیچ یک از مشتزنان هرگز این ضعف را در رییس فدراسیون ندانسته و همگی شخص دوم یعنی نایب رییس فدراسیون را مورد انتقاد قرار می دهند.
گفته می شود مقصودی در گوانگجو به برخی از مربیان و مشتزنان درگیری داشته و عصبانیت او از آنجا نشات می گیرد و متقابلا تیم بوکس ایران هم به همین خاطر ناراحت است.
در اینکه مقصودی زحمات زیادی برای بوکس کشیده و همواره دلسوز این ورزش بوده، شکی نیست؛ اما واقعا این اجازه را دارد که اسباب ناراحتی اهالی بوکس را فراهم کند. شاید به خاطر روحیه خشنی که مقصودی دارد کسی در برابرش نتواند از او انتقاد کند؛ اما این بدان معنی نیست که اهالی و علاقمندان بوکس اشتباهات او را ندیده و در موردش حرف نزنند.
مقصودی نباید فکر کند که اگر دوستان در مقابلش حرف نمی زنند و از او انتقاد نمی کنند پس او اشتباهی مرتکب نشده است ، بلکه باید به این بیاندیشد که چرا خانواده بوکس هیچ وقت از او در حضور خودش انتقاد نمی کنند.
مشکل بوکس علاوه بر ضعف هایی که در بدنه دارد در رفتارهایی که در راس این رشته صورت می گیرد، است. پس باید برای پیشرفت این ورزش علاوه بر برطرف کردن مشکلات بدنه به رفع رفتارهایی که از جانب مدیران این ورزش سر می زند نیز پرداخت تا در نهایت این رشته قدیمی به جایگاهی که استحقاقش را دارد، برسد.
چند هفته ای است که پرونده بازی های آسیایی گوانگجو بسته شده است؛ اما هنوز نتایج این رقابت ها بحث محافل بوده و در کمتر جایی می توان شاهد حضور مشتزنی بود و از او در خصوص مسابقات گوانگجو نشنید.
آیا رشته بوکس در گوانگجو ناکام بود؟ اصلا چرا مشتزنانی که در بازی های آسیایی حضور داشتند ناراحت هستند و چرا منوچهر مقصودی نایب رییس فدراسیون عصبانی است؟
چه اتفاقی در گوانگجو افتاده است که اوقات اهالی بوکس را به هم ریخته و این افراد نمی خواهند در موردش حرف بزنند؟
درگیری های لفظی که در چین به وجود آمده و زمزمه هایش به گوش می رسد از کجا آب می خورد؟
چرا اصلا بوکسورها باید مورد غضب مقصودی قرار گیرند؟
چرا مشتزنی مثل عمران اکبری باید بگوید تا زمانی که مقصودی در بوکس باشد به این رشته باز نمی گردد و مادرش هم او را تهدید کند که در صورت بازگشت به بوکس شیرش را حلالش نخواهد کرد؟
مشکل بوکس از بدنه است یا راس؟ در اینکه بوکس با محدودیت هایی مواجه است و به همین خاطر نتوانسته آنطور که باید و شاید تبلیغات کرده و جوانان را جذب خود کند، شکی نیست؛ اما چرا مدیران پر ادعای این رشته که همواره خود را بالاتر از سایرین می دانند، نتوانسته اند از سرمایه هایی که در اختیار دارند به خوبی استفاده کرده و همواره شاهد مشکلات متعددی در این رشته هستیم.
بوکس در بدنه خود دچار مشکل است؛ اما با این وجود نمی توان ضعف هایی را که در راس این ورزش وجود دارد را نادیده گرفت. البته هیچ یک از مشتزنان هرگز این ضعف را در رییس فدراسیون ندانسته و همگی شخص دوم یعنی نایب رییس فدراسیون را مورد انتقاد قرار می دهند.
گفته می شود مقصودی در گوانگجو به برخی از مربیان و مشتزنان درگیری داشته و عصبانیت او از آنجا نشات می گیرد و متقابلا تیم بوکس ایران هم به همین خاطر ناراحت است.
در اینکه مقصودی زحمات زیادی برای بوکس کشیده و همواره دلسوز این ورزش بوده، شکی نیست؛ اما واقعا این اجازه را دارد که اسباب ناراحتی اهالی بوکس را فراهم کند. شاید به خاطر روحیه خشنی که مقصودی دارد کسی در برابرش نتواند از او انتقاد کند؛ اما این بدان معنی نیست که اهالی و علاقمندان بوکس اشتباهات او را ندیده و در موردش حرف نزنند.
مقصودی نباید فکر کند که اگر دوستان در مقابلش حرف نمی زنند و از او انتقاد نمی کنند پس او اشتباهی مرتکب نشده است ، بلکه باید به این بیاندیشد که چرا خانواده بوکس هیچ وقت از او در حضور خودش انتقاد نمی کنند.
مشکل بوکس علاوه بر ضعف هایی که در بدنه دارد در رفتارهایی که در راس این رشته صورت می گیرد، است. پس باید برای پیشرفت این ورزش علاوه بر برطرف کردن مشکلات بدنه به رفع رفتارهایی که از جانب مدیران این ورزش سر می زند نیز پرداخت تا در نهایت این رشته قدیمی به جایگاهی که استحقاقش را دارد، برسد.
تاریخ: 1389/10/1
موضوع: رزمی
نظر: 0
















