مروانه شماخ، مهاجم آرسنال می‌خواهد مشابه دیدیه دروگبا برای چلسی یا وین رونی برای منچستریونایتد باشد.

هر دو مهاجم در سال‌های اخیر برای باشگاه‌هایشان عالی بوده‌اند و مهاجم مراکشی هم می‌خواهد چنین وضعیتی در شمال لندن داشته باشد.

او می‌گوید: «می‌دان که توانایی لازم را دارم و با سخت‌کوشی می‌توانم بازی خود را بهبود بخشم.

به نظرم هنوز به سطح دروگبا و رونی نرسیده‌ام ولی روزی به آنها خواهم رسید. این اتفاق زمانی می‌افتد که تمرکز خود را حفظ کنم و به سخت‌کوشی ادامه دهم.

من از آنها پایین‌تر نیستم، اما آنها سخت تلاش کرده‌اند تا به جایی برسند که حالا هستند.»

این بازیکن 26 ساله گفت در اوایل حضور در آرسنال فشار زیادی حس می‌کرد. او هرگز خارج از فرانسه بازی نکرده بود و هفت سال برای بوردو به میدان رفته بود.

او می‌گوید: «در ابتدا کمی فشار حس می‌کردم. می‌دانستم که تنها در یک باشگاه بازی کرده‌ام و تصور می‌کردم یک فصل برای سازگاری نیاز دارم.

اما از زمان‌بندی خود جلو هستم. فکر نمی‌کردم تا این حد بازی کنم اما توانستم از محرومیت‌ها و مصدومیت‌ها استفاده کنم و این به پیشرفت من کمک کرد. من عاشق سبک بازی‌مان هستم. ما بسیار با توپ کار می‌کنیم. ما همان فلسفه لوران بلان (مربی سابق بوردو و مربی فعلی فرانسه) را داریم. چیزی که دوست دارم این است که هرگز تاکتیک‌هایمان را بسته به بازی رقیبان عوض نمی‌کنیم. ما بازی خود را انجام می‌دهیم و مطمئنم که در طول زمان گل‌های فراوانی خواهم زد.

او درباره سسک فابرگاس می‌گوید: «دوست دارم کنار او بازی کنم. او انسانی فوق‌العاده است. پیش از آمدن به این جا او را از نزدیک نمی‌شناختم، اما تنها در چند بازی متوجه شدم او استعدادی رویایی، دیدی فوق‌العاده و کیفیت بسیار نادری در پاس دادن دارد. یوان گورکوف در بوردو عالی بود، اما هنگامی که می‌بینم در کنار نصری، فابرگاس، دیابی و ویلشر کوچک بازی می‌کنم می‌گویم که بسیار خوش‌اقبال بوده‌ام.»

او در این فصل 10 گل زده است: «در باشگاهی هستم که همیشه طرفدارش بوده‌ام. نمی‌خواهم تا ابد در فوتبال بمانم و تا پایان قراردادم در آرسنال خواهم ماند که چهار سال خوب خواهد بود. من در فرانسه در تیمی بازی کردم که طرفدارش بودم و حالا در باشگاهی هستم که از کودکی عاشقش بوده‌ام. برای بعضی‌ها باشگاه زندگی‌شان رئال مادرید یا بارسلونا است. اما من همیشه آرسانل را دوست داشتم. می‌بینید که پس از هر بازی خسته و فرسوده میدان را ترک می‌کنم. من افتخار می‌کنم که توپچی هستم.»