فاصله گرفتن ذوب آهن از تیم معمولی و تقریباً درجه دوی دهه 70 فوتبا ل ایران از زمانی شروع شد که ردپای منصور ابراهیم‌زاده در این باشگاه پررنگ و پررنگتر شد. سبزپوشان اصفهانی که در دهه گذشته همواره در سطح دوم تیمهای لیگ برتری و پشت سر نام‌هایی چون استقلال- پرسپولیس و پاس قرار داشتند، روزهای آغازین دهه 80 را با بازی در استادیوم اختصاصی خود در فولادشهر آغاز کردند. ذوب آهن فصل به فصل شرایط بهتری را تجربه می کرد و بالاخره در واپسین سال‌های دهه به حدی رشد کرد که حتی توانست فینال لیگ قهرمانان آسیا را تجربه کند و نام سرمربی‌اش منصور ابراهیم‌زاده به عنوان شانزدهمین مربی سال 2010 فوتبال باشگاهی جهان روی سایت ‌iffhs.de ‌قرار گیرد. نکته جالب در سیر پیشرفت ذوب آهن در طی سال‌های اخیر در این است که به نوعی رابطه‌ای مستقیم بین رشد تیم فوتبال باشگاه و نفوذ قدرت ابراهیم‌زاده در باشگاه متبوعش مشاهده می‌شود. به طور کلی می‌توان حضور ابراهیم‌زاده را در ذوب آهن به سه دوره تقسیم بندی کرد: دوره اول( دستیاری کربکندی، منصور و مرد شماره دو ‌ ‌ لقب مرد شماره 2 در تمامی فصولی که ابراهیم‌زاده دستیاری کربکندی یا بوناچیچ را تجربه می‌کرد، ساده‌ترین تعریفی بود که در تحلیل کیفیتهای فنی و شخصیتی منصور ابراهیم زاده به کار می‌رفت و البته‌ ‌منصور از این نقد منفی به عنوان انگیزه اصلی پیشرفت در زندگی ورزشی خود استفاده کرد، زمانی که او پس از درخشش در اولین فصل سرمربی‌گریش در ذوب آهن گفت:>می خواستم به خودم نشان دهم که من مرد شماره 2 نیستم و می توانم نفر اول هم باشم.< ذوب آهن در سالهای حضور تومان آقارسول و منصور، بهترین نمایش را از لحاظ فوتبالی داشت. بازیهای روی زمین و مبتنی بر پاس، گلهایی بر روی حرکات تمرین شده و نظم تاکتیکی در کار تیمی سبزپوشان تبلور داشت اما تیم اصفهانی هیچگاه نمی‌توانست یک تمام کننده خوب باشد. ذوب‌آهن همیشه فصل را خوب شروع می‌کرد و خوب ادامه می‌داد اما هیچگاه نتوانست قهرمانی لیگ برتر را از آن خود کند. اوج فوتبال ذوب آهن در فصلی رقم خورد که فولاد خوزستان قهرمان لیگ برتر شد و ذوب‌آهن علیرغم اینکه با دیکته قدرت برتری فنی‌اش به این تیم در هر دو دیدار رفت و برگشت، قرمز و زردپوشان خوزستانی را مغلوب کرد اما در نهایت نایب قهرمان شد تا نشان دهد‌در آن فصل همه شرایط و در واقع شخصیت قهرمانی را ندارد. دوره دوم( اعتماد مشترک ابکا و آذری، جواب مثبت منصور دکتر ذوالفقارنسب با ذوب آهن نتایج بسیار درخشانی کسب کرده بود. ذوب آهن در نیم فصل دوم 87-86 با ذوالفقارنسب قهرمان لیگ شده بود اما بنا بر این بود که ابراهیم زاده تجربه سرمربیگری را با ذوب آهن آغاز کند. ابراهیم‌زاده در شرایطی که هنوز بسیاری با پذیرش او به عنوان سرمربی کنار نیامده بودند، کارش را آغاز کرد و شروع خوب فصل باعث شد در همان هفتههای ابتدایی فصل 88-87، منصور اعتماد به نفس کافی را بدست آورد. سعید آذری در آن فصل بیشترین رفت و آمد را در رختکن ذوب‌آهن داشت. مدیرعامل سبزها بعضاً در نقش شخصیت نفر اول در می آمد و اجازه نمی‌‌‌داد حواشی بر تیم فوتبال ذوب آهن غالب شود. نتایج خوب ذوب آهن، نایب قهرمانی لیگ برتر و قهرمانی جام حذفی برای ذوب آهن باعث شد ابراهیم زاده به یکباره شرایطی متفاوت از قبل را تجربه کند و کاریزمای مرد نفر اول را در خود ببیند. دوره سوم( نقش فرگوسنی ابراهیم زاده در ذوب آهن حضور اصغر دلیلی در راس هرم مدیریتی باشگاه ذوب آهن سبب شد ابراهیم‌زاده تنها ضلعی باشد که از مثلث ابکا، آذری و ابراهیم‌زاده در جمع سبزپوشان اصفهانی باقی می‌ماند. در واقع بزرگترین گامی که دلیلی برای حفظ تیم فوتبال ذوب آهن و ادامه نتایج درخشان این تیم برداشت حفظ ابراهیم‌زاده‌ای بود که تواناییهایش را در اولین سال حضورش در جمع سبزپوشان به خوبی به رخ کشیده بود.دلیلی نه تنها ابراهیم‌زاده را حفظ کرد و مبلغ قرارداد او را ارتقا داد، بلکه دست او را برای هر تصمیمی بازگذاشته بود. ابراهیمزاده با فراغ بال می‌توانست به سبک مربیانی نظیر ونگر و فرگوسن در آرسنال و منچستر مدیریت فنی تیمش را زیر نظر داشته باشد و همسویی او با دلیلی سبب می‌شد که ذوب‌آهن شرایطی بهتر از سالهای گذشته را تجربه کند. ابراهیم‌ زاده در طی دو فصل اخیر به واقع در ذوب آهن تنها نقش یک سرمربی را نداشته و نظرات او حتی در تصمیمات هیات مدیره و اجراییات دلیلی هم بسیار پررنگ است. نتیجه چنین رویکردی در ذوب‌آهن افتخارات بعدی را برای ذوب‌آهن رقم زد. ابراهیم‌زاده خوب می‌دانست برای عملی شدن خواسته‌هایش نباید چندین و چند هفته با مدیرعامل و هیات مدیره کلنجار برود و می‌تواند نهایت تمرکز خود را روی تیمش بگذارد و از این مطمئن باشد که دلیلی خواسته‌های او را تا سرحد ممکن عملی می‌کند. بلوغ فوتبالی ذوب‌آهن هم دقیقاً در سالی رقم خورد که ابراهیم زاده بیشترین قدرت را باشگاه داشت. او نه تنها ذوب‌آهن را به عنوان نایب قهرمانی آسیا رساند بلکه حالا تنها پس از کمتر از سه فصـل نـام خود را در کنار بزرگانی چون مورینیو، گواردیولاو... در رده شانزدهمین مربیان باشگاهی جهان می بیند. او اکنون شخصیت قهرمانی لیگ را هـم در شاگردانش ایجاد کرده و اصلاً بعید نیست ذوب‌آهن قهرمان فصل جاری شود..