خبرگزاری مهر - گروه ورزشی: اگر چه تصمیم فدراسیون والیبال برای بازگشت "زوران گائیچ" یا گماردن یک گزینه خارجی دیگر در راس تیم ملی در جهت از دست ندادن دوباره مدال طلای آسیا و سهمیه المپیک است اما باید به گونه‎ای عمل شود که بعدها موجب افسوس برای هزینه‎ها و فرصت‏های از دست رفته نشود.

به گزارش خبرنگار مهر، پس از فسخ قرارداد فدراسیون والیبال با زوران گائیچ، بی نتیجه ماندن رایزنی‌های انجام شده برای توافق با یک گزینه خارجی و به خدمت گرفتن او و در نهایت دائمی شدن حضور حسین معدنی و همکاران ایرانی‎اش در کادر فنی تیم ملی پرونده جذب و به کارگیری سرمربی خارجی را مختومه کرد.

از سال 1387 که این پرونده در فدراسیون والیبال بایگانی شد تیم ملی والیبال ایران با سرمربی و مربیان وطنی در رویدادهای مختلف شرکت کرد که حاصل آن کسب دو مدال طلا از مسابقات AVC کاپ آسیا (تایلند - ارومیه)، نایب قهرمانی رقابت‎های قهرمانی مردان آسیا (فیلیپین) و عنوان پنجمی مسابقات جایزه بزرگ در نخستین حضور بود که با ارائه نمایشی قابل قبول مقابل بزرگان دیگر قاره‌ها به دست آمد.

همه این عنوان‎ها برای نخستین‏بار از آن والیبال ایران شد. دیگر اینکه تیم ملی والیبال کشورمان با کسب سهمیه مسابقات قهرمانی جهانی (ایتالیا) برای نخستین‎بار در طول تاریخ این مسابقات به پیروزی دست یافت. این پیروزی با شکست 3 بر یک ژاپن - قهرمان آسیا - به دست آمد.

موفقیت‎های کسب شده در این میادین والیبال ایران را بی نیاز از همکاری با مربی خارجی نگاه داشت. اما بازی‎های آسیایی گوانگجو و نتایج به دست آمده در آن باعث شد پروسه‎ای که سه سال پیش در فدراسیون والیبال متوقف شد دوباره به گردش درآید.

تیم ملی والیبال برای نخستین‏بار با یک مربی ایرانی به فینال بازی‏های آسیایی راه یافت اما از دست دادن مدال طلا این بازی‎ها و البته پایان مدت زمان همکاری حسین معدنی با این تیم بهانه‏ای شد برای گرایش دوباره مسئولان فدراسیون والیبال به سمت استخدام مربی خارجی.

فدراسیون والیبال زمانیکه حسین معدنی هیچ تجربه‎ای از سرمربیگری نداشت و تمام داشته و نداشته‎اش مربوط به یک سال حضورش در کنار گائیچ می‎شد، با اقدامی ریسکی او را در راس کادر فنی قرار داد و حالا که این مربی همراه با موفقیت‎های نسبی تجربه‌های زیادی از حضور متوالی در مسابقات جهانی و آسیایی به دست آورده، قصد کنار گذاشتن او را دارد در حالیکه امروز وقت بهره‎برداری از این مربی است و عملکرد غیر از این یعنی "هزینه سوزی".

حسین معدنی سه سال سرمربی تیم ملی والیبال بود و در این مدت موفق به کسب 2 مدال طلا و 2 مدال نقره آسیا شد

ناصر شهنازی که تجربه همکاری با فدراسیون والیبال را دارد، با تایید این موضوع به خبرنگار مهر گفت: "فدراسیون والیبال باید خود قدر این تجربه‎ها را بداند. چون برای شکل گیری آنها زمان و بودجه زیادی صرف کرده است. نباید تجربه‎های امثال معدنی که در میدان‎های بزرگی به دست آمده، نادیده گرفته شود".

البته شکی نیست حسین معدنی یکی از بهترین نسل‏های والیبال را در اختیار داشت. نسلی که شاید هر مربی ایرانی دیگری هم هدایت آن را بر عهده داشت نتایج بدتر از این را نمی‎گرفت. اما این مسئله هم عاملی برای نادیده گرفتن واقعیت‎ها و موفقیت‎ها نمی‎شود. مصطفی کارخانه در این مورد به خبرنگار مهر گفت: " تصمیم برای تغییر کادر فنی باید کاملا کارشناسی باشد. نمی‌‌توان موفقیت‎های کادر فنی را هم نادیده گرفت. بنابراین باید تجزیه و تحلیل دقیق انجام شود. اگر اطمینان حاصل شد که ایراد کار از سوی سرمربی بوده امروز را به فردا نیندازند اما اگر به اندازه یک درصد شک و تردید وجود داشت باید تامل بیشتری شود".

به گزارش خبرنگار مهر، رفتن حسین معدنی از راس کادر فنی تیم ملی والیبال وقتی قطعی شد که هیئت رئیسه فدراسیون والیبال تصمیم به بازگرداندن زوران گائیچ گرفت. مربی صربستانی که چهار سال پیش با پرونده‎ای مزین به مهر قهرمانی المپیک و دیگر موفقیت‎های ریز و درشت اروپایی هدایت تیم ملی ایران را پذیرفت اما هنوز یک سال از قرارداد دو ساله‎اش با فدراسیون والیبال باقی مانده بود که به خاطر ناکامی در مسابقات قهرمانی آسیا (اندونزی) و زیر گروه المپیک (ژاپن) آن را فسخ شده دید!

البته در اینکه گائیچ مربی لایقی بوده، پیشینه موفقی را پشت سر خود دارد و دارای توانمندی‎های فنی و علمی بالایی است، هیچ شکی نیست. اما به هر حال او که به دلیل همکاری همزمان با تیم باشگاهی "ایس کرا" روسیه و نداشتن حضور همیشگی در ایران به "مربی پروازی" لقب گرفته بود با وجود حقوق ماهیانه چند هزاردلاری نتوانست کار چندان بزرگی برای والیبال ایران انجام دهد. با این اوصاف بازگرداندن دوباره او به والیبال ایران درست است؟!

حسن منصوری از مربیان والیبال کشورمان است که در این زمینه به خبرنگار مهر گفت: "گائیچ می‎تواند نتایج خوبی با تیم ملی کشورمان بگیرد البته در صورتی که حضور دائم در ایران داشته باشد. نتیجه خوب هم برای گائیچ یا هر مربی خارجی دیگر یعنی قهرمانی در آسیا و کسب سهمیه المپیک. نباید غیر از این نتیجه‎ای حاصل شود که در این صورت صلاح بر ماندن همین مربیان است نه رفتن آنها؛ چون والیبال ایران همین حالا هم نایب قهرمان آسیاست و به دنبال جایگاهی بالاتر از آن در کنار کسب سهمیه المپیک است".

فدراسیون والیبال در حالی گائیچ را به عنوان گزینه نخست مربیگری تیم ملی معرفی کرده است که حسین معدنی پیش از این بارها اعلام کرده بود که طبق برنامه‌های این مربی پیش رفته و برای کارش با وی مشاوره می کند. با این اوصاف گائیچ حتی اگر حضور تمام وقت در ایران را بپذیرد، می تواند تاثیری تازه بر والیبال داشته باشد؟

شهنازی در پاسخ به این پرسش خبرنگار مهر گفت: "اگر قرار بر تغییر کادر فنی است، بهتر است مربی استخدام شود که حرکت جدید و نویی برای ارائه داشته باشد تا بدین ترتیب اطلاعات جدیدی به بدنه والیبال تزریق شود نه اینکه فردی بیاید که حقوق بالاتر بگیرد اما راه قبل را ادامه دهد".

تیم ملی والیبال در بازی‎های آسیایی گوانگجو به مدال نقره بسنده کرد

اما آیا گائیچ یا هر گزینه دیگر خارجی تنها نیاز والیبال ایران است که با داشتن آنها می توان به تمام نداشته‌ها رسید؟ این سئوالی است که عباس برقی پاسخ خاص خودش را برای آن داشت. وی به خبرنگار مهر گفت: "گائیچ به تنهایی نمی تواند کاری برای والیبال ما انجام دهد. نه او و نه گزینه‌های دیگری مانند آناستازی نمی توانند باری از دوش والیبال بردارند اگر تنها باشند. برای موفقیت مربیان خارجی یک مجموعه لازم است!"

مصطفی کارخانه هم در این مورد خاطرنشان کرد: "والیبال نیازهای مهم‌تری از مربی خارجی هم دارد. مهمترین فاکتوری که به آن نیاز داریم داشتن مدیریت و کارگردانی مناسب است تا بتوانند روح و روان بازیکنان را در شرایط حساس آماده نگه دارند. این نیاز والیبال ایران است".

به گزارش خبرنگار مهر، در هر حال فدراسیون والیبال قصد دارد با تغییر در کادر فنی تیم ملی والیبال و جذب گزینه خارجی - گائیچ یا یک مربی دیگر - به اهداف خود برای قهرمانی آسیا و المپیکی شده دست یابد.

به گزارش خبرنگار مهر، در هر صورت قهرمانی در آسیا و کسب سهمیه جهانی همراه با سهمیه المپیک فاکتورهایی است که فدراسیون والیبال به خاطر آنها تصمیم به بازگرداندن تمام وقت گائیچ یا همکاری با یک گزینه خارجی دیگر گرفته است. در حالی که اگر چهار سال پیش قرارداد زوران گائیچ با تامل بیشتر و بدون توافقی برای رفت و آمد منعقد می‎شد نه زمانی برای موفقیت از دست می‎رفت و نه دلاری به باد. شاید هم امروز تصمیمی برای جابه‎جایی در راس تیم ملی گرفته نمی‎شد.

پس بهتر است این بار برای آنچه نیاز است تصمیمی گرفته شود که پس از اجرا پیشیمانی به دنبال نداشته باشد.