ویروس بزرگ در تیم ملی «سرماخوردگی» نیست، بلکه «ترسی» است که در فکر « بازیکنان » بازیکنان شکل می گیرد و مطمئن می شوند «سرمربی» از اراده لازم برخوردار نیست...

ایران تیمی است که کارشناسان اینجا به آن «حرفه ای» و «باهوش» می گویند و بسیاری دیگر بازی تیم ملی را می پسندند و آنرا «منظم» و «یکدست» می نامند.
تیم ملی بازیکن ستاره ای ندارد اما در این تیم همه می توانند ستاره باشند، تیمی که شاید دفاع مستحکمی نداشته باشد اما تفکر دفاعی خوبی از نوک حمله تا سید مهدی رحمتی دارد، تیمی که در ضربات ایستگاهی خطرناک ترین تیم جام است، بازیکنان تکنیکی خوبی دارد، بازیکنان قدرتی خوبی دارد، نیمکت تاثیرگذاری دارد و از همه مهمتر مهره مطمئنی در دروازه دارد.
بازی اول تیم ملی «نقطه کور» داشت، نقطه ای که می تواند پاشنه آشیل تیم ملی باشد و افشین باید برای آن فکر بکند. او با شعار تیم «بی حاشیه» لیستش را بست، بازیکنانش را انتخاب کرد و در دوحه حاضر شد و حالا مسعود شجاعی نشان داد که در مجموعه تیم ملی به «نقطه کور» تبدیل شده است و رفتاری از خودش نشان داد که در همه جای دنیا «تنبیه» را به دنبال دارد.
ویروس بزرگ در تیم ملی «سرماخوردگی» نیست، بلکه «ترسی» است که در فکر « بازیکنان » بازیکنان شکل می گیرد و مطمئن می شوند «سرمربی» از اراده لازم برخوردار نیست. قطبی اگرچه شرایط کلی تیم را بهتر می داند، اگرچه به اوضاع بهتر واقف است و اگرچه به اندازه کافی باهوش و زرنگ است اما باید واکنش مناسبی مقابل این رفتار داشته باشد، چراکه در صورت «گذر» از این «رفتار» فصلی را در دوحه کلید می زند که این جرات را به بازیکنان دیگر می دهد تا «رفتاری» مشابه را نشان دهد و این برای تیمی «یکدست» می تواند «سم» باشد.
البته همچنان اعتقاد داریم قطبی مربی زیرکی است و راه مبارزه با ستاره ها را به خوبی می داند و برای همین به نظر می رسد بازی دوم تغییری بزرگ نسب به بازی اول دارد و آن جایگزینی «محمدرضا خلعتبری» به جای «مسعود شجاعی» است، موضوعی که حساب کار را دست همه می دهد، حتی یکی از بزرگترها که معمولا از این تصمیمات ناراحت می شود .
حداقل حسن این واکنش این است که قطبی به همه نشان می دهد که برای او تنها «تیم» مهم است، نه بازیکنان! به قول خودش:«خسته شدیم و می خواهیم بعد از سی و پنج سال قهرمان شویم» و برای این قهرمانی اصلاحات کلی رفتاری از اهم فعالیتهاست!