هیروشی نانامی، اسطوره فوتبال ژاپن به خوبی می داند راه قهرمانی در جام ملت های آسیا چیست.

جام ملت های سال 2000، وقتی ژاپن وارد امارات شد نانامی هیچ باشگاهی داشت و فصل قبلش در باشگاه ونیزیا نیمکت نشین صرف بود.
کمتر کسی فکر می کرد او که سابقه بازی در جوبیلو ایواتا را هم داشت هم قهرمان جام ملت های آسای شود و هم بهترین بازیکن جام لقب بگیرد.
یک سال و نیم قبل از جام ملت های آسیا نانامی با جوبیلو در ورزشگاه آزادی تهران مقابل صد هزار هوادار آبی پوش استقلال تهران را شکست داده بود به قهرمانی جام باشگاه های آسیا رسیده بود.
او با هم تیمی های جوانش و با مربی فرانسوی خود، فیلیپ تروسیه در جام جهانی 2002 هم به دور دوم مسابقات رسیده بود.
نانامی می گوید قهرمانی در لبنان باعث شده بود مسیر زندگی او تغییر کند:«تروسیه گاهی قبل از جام ملت های سال 2000 به من می گفت که قهرمانی در آسیا باعث می شود ما در جام کنفدراسیون ها نماینده آسیا باشیم. به این معنی که فرصت پیدا می کنیم که با بزرگان اروپا نظیر آلمان، فرانسه یا هر تیم دیگری که در بین 10 تیم برتر رنکینگ فیفا هستند قرار بگیریم. این باعث شد ما انگیزه بیشتری داشته باشیم و باید این را بگویم که قهرمانی در آسیا باعث شد پیش از آغاز جام جهانی 2002 ما نه فقط یک بار که چند بار دیگر با تیم های بزرگ دنیا بازی کنیم و برای همین در جام جهانی شرایط خوبی داشتیم.»
آن سال ژاپن با تروسیه غوغا کرد. عربستان را 4 بر یک شکست داد، 8 بر یک ازبکستان را برد و مقابل قطر در حالی که خیالش از صدرنشینی گروه راحت بود به تساوی یک - یک رسید. ژاپنی ها در یک چهارم نهایی 4 بر یک عراق را بردند، در نیمه نهایی چین را 3 بر 2 شکست دادند و در فینال که دوباره به عربستان خورده بودند یک بر صفر پیروز شدند.
نانامی می گوید:«من در جام ملت های آسیا 1996 عضو تیم بودم که نتایج خوبی نگرفتیم. (ژاپن در یک چهارم نهایی به کویت باخت). برای همین در سال 2000 تصمیم داشتم تجربیاتم را به کار بگیرم. اما جوانان تیم من را فریب دادند و بسیار عالی ظاهر شدند. در بازی با عربستان و ازبکستان ما رویایی بودیم و در بازی با قطر هر 11 بازیکن تیم را تغییر دادیم. مقابل عراق ما آرامش داشتیم و خوب کار کردیم. فکر می کنم تیم در هر بازی نسبت به قبل بهتر می شد.»
در تیم آن سال یونیچی ایناموتو، شینجی اونو و شونسوکه ناکامورا اولین باری بود که تورنمنت آسیایی را تجربه می کردند و به قهرمانی می رسیدند.
نانامی اما زودتر از این حرف ها با جوبیلو ایواتا قهرمان آسیا شده بود:«بازی در تهران کاملا دور از خانه بود. در آن بازی بیشترین فشار ممکن را تحمل می کردیم و نیمه دوم انگار قرار بود تا ابد طول بکشد. قبل از بازی در تهران من چند تجربه بین المللی با تیم ملی داشتم. با باشگاهم هم چند بازی خارج از خانه داشتم و استقلال را به خوبی آنالیز کرده بودیم و تا حدودی هم با شرایط بازی در تهران آشنا بودم. اگر نتوانید با این شرایط کنار بیایید هیچ وقت نمی توانید در آسیا قهرمان شوید.
حالا 11 سال بعد از قهرمانی نانامی در آسیا، او هنوز به آن روزها افتخار می کند:«آن بزرگترین افتخاری بود که من به دست آوردم و هنوز به آن افتخار می کنم. برای همین است که خبرنگاران خارجی می آیند و نظر من را از بیرون از تورنمنت می پرسند. حتی در ژاپن هواداران هنوز در مورد آن با من حرف می زنند.»