به یاد عمو مهراب
تورج عاطف/خبرگزاری پارس فوتبال
قصه امروز فوتبال ما ذوق زدگی در مورد قرار داد علی کریمی است یک قرار داد 5 ماهه برای کریمی که از تیم ته جدولی استیل آذین جدا شده بود و شایعات خبر از حضور او در پرسپولیس می داد اما کریمی پیراهن سرخ را به پیراهن آبی شالکه داد و اکنون یکی از مردان ماگات است مردی که قهرمانی با هامبورگ را او با گل تماشائی اش در برابر یوونتوس در فینال قهرمانی باشگاهای اروپا بدست آورد و حضور کریمی در زیر رهبری این مردو بازی در کنار بزرگانی چون رائول گونزالس برای فوتبال غم زده ما آنقدر بزرگ بوده که شاید خیلی از ما یادمان رفته است که امروز یعنی 12 بهمن سالگرد تولد 67 سالگی مهراب شاهرخی و در عین حال هیجدهم سالگرد مرگ او است .
عجیب است مردی که به بمب سیاه معروف بود هر سال در سالگرد تولدش می تواند سالروز مرگ بگیرد و این برای مردی که بارها در فوتبال ما زنده و مرده شد عجیب نیست مهراب شاهرخی بازیکنی بود که در 20 سالگی به تیم ملی دعوت شد سالها در تیم شاهین بازی کرد و حتی بخاطر پیراهن شاهین و عشق به همبازیش عزت الله وطن خواه او به همراه 6 شاهینی دیگر محروم از المپیک 1964 شدند اما رفاقت و معرفت و ظلم ستیزی را از یاد نبردند مهراب شاهرخی جز بازیکنانی است که اولین قهرمانی ایران را در بازیهای جام ملتهای آسیا 1968 بدست آورد او در کنار عزیز اصلی و حسن حبیبی و کاشانی و بهزادی و وفا خواه و قلیچ خانی و شرفی و کلانی و افتخاری .. توانستند با پیروزی بر تیم اسرائیل جشن بزرگ فوتبال را برای فوتبال ما به ارمغان آورند او در عرصه باشگاهی هم دو بار در سالهای 1350 و 1352قهرمان ایران با پیراهن سرخ شد جائی که تا سال 1353 در آن توپ زد و سرانجام اولین مرگ او یعنی خداحافظی با تیم پرسپولیس در کمال بی مهری صورت گرفت او در سال 54 به همراه گنجا پور تیم شهباز که بعد از انقلاب تبدیل به شاهین شد را مربیگری کردند .
او در سال 1356 به پرسپولیس بازگشت و در سال 1360 موفق شد جام اسپنداری را به پرسپولیس رساند همان جامی که باعث شد دومین مرگ او یعنی خداحافظی با تیم پرسپولیس و آن هم در کمال بی مهری نصیب او گردد و مهراب رفت و سالها در درد تنهائی و فقر و بی مهری و... گذراند و در 12 بهمن 1371 درست چند وقتی پس از مرگ استاداش پرویز دهداری راهی دیارعدم شد عمو مهراب لقب او بود و همگان می دانند که او در شاهین تهران با طاووسی و کاشانی و بهزادی و دهداری و... چه بازیهائی انجام داد و چقدر زود مورد بی مهری قرار گرفت و چندی در دارائی توپ زد و بعد به پیکان رفت و در سال 1348 با این تیم قهرمان تهران شد .
بعد به پرسپولیس رفت مهراب رفت و هیچ کدام از ما از این قهرمان ملی و شاهین و پرسپولیس نه در زندگیش و نه در مرگش یادی نکردیم همان گونه که از بهزادی و عزیز اصلی و کاشانی و قلیچ خانی و شرفی و حبیبی و... یاد نمی کنیم امروز در حسرت و غم ناکامیهای فوتبالمان هستیم و مشغول شنیدن به نجواهای پر از طعنه آنهائی هستیم که خود را مدیر و با فرهنگ و با سواد می دانند و بر مسند فدراسیون فوتبالی هستند که به همت امثال محرابها صاحب ویترینی پر افتخار است امروز در گیر رفت و آمد های کریمی هستیم که از پرسپولیس همه چیز شد و ندانستیم مردانی چون کاشانی و دهداری و مهراب شاهرخی و بهزادی و کلانی .. بودند که این پیراهن سرخ را حفظ کردند تا جوانانی چون دائی و باقری و کریمی و مهدوی کیا برسند و پرسپولیس را صاحب افتخارات جهانی کنند امروز حسرت می خوریم از بی توجی ها از گذشته های زیبائی که داشتیم و امثال عمو مهراب ها آنها را برای ما ساختند اما لحظه ای به خود آمدیم و به خود گفتیم چرا اینقدر قدر ناشناسیم ؟امروز بر مزار مهراب چه کسانی خواهند رفت ؟ در موزه فوتبال ایران یعنی امجدیه چه شور و شوقی وجود دارد ؟ و کسی یادی از بمب سیاه و عمو مهراب و یا مدافع مستحکم شاهین و پرسپولیس و تیم ملی کسی می کند ؟ می دانیم که چنین است و عمو مهراب رفته است و ما باز غافلیم روحش شاد و یادش گرامی باد
