خسرو محمدشاهی ساتتر هافبک تیم‌های دارایی و عقاب را باید یکی از بهترین سرزنان تاریخ فوتبال دانست مردی که بازیکنانی مانند همایون بهزادی، صفر ایرانپاک، غلامحسین مظلومی، پرویز میرزاحسن...خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) حبیب‌الله نیک‌نژاد: در هر رشته‌ای که انسان به فعالیت می‌پردازد، تنها در شرائطی کامیاب می‌شود که دانش خود را در آن زمینه و رشته گسترش داده باشد.
در عرصه ورزش هم چنین است. عمر متوسط بازی یک بازیکن یا یک ورزشکار حرفه‌ای، به دو دهه هم نمی‌رسد و اگر بخواهد ورزشکار موفقی باشد، ناگزیر از بالابردن سطح آگاهی و دانش خود است.
این بحث را از هر منظری می‌شود نگریست. زندگی بسیاری از ورزشکاران، پس از دوره ورزش حرفه‌ای، وارد فاز جدیدی می‌شود که به جز بهره‌مندی از دانش، راهکاری ندارند و آنها که خود را تجهیز نکرده‌اند، در زندگی خصوصی هم با مشکلات و دغدغه‌های فراوانی روبرو می‌شوند که باعث می‌شود در زندگی هم ناکام شوند. یکی از بهترین سرزنان تاریخ ورزش ایران، خسرو محمد شاهی است که با او درباره نقش مطالعه در ارتقای سطح زندگی حرفه‌ای و زندگی شخصی‌اش گفت و گو کرده ایم. 

خسرو محمدشاهی ساتتر هافبک تیم‌های دارایی و عقاب را باید یکی از بهترین سرزنان تاریخ فوتبال دانست مردی که بازیکنانی مانند همایون بهزادی، صفر ایرانپاک، غلامحسین مظلومی، پرویز میرزاحسن «قاسمی»، و بسیاری دیگر از سرزنان تاریخ فوتبال ترجیح می‌دادند تا در برابر او بازی را به زمین بکشانند تا توپ را در هوا دنبال کنند. 
وقتی با این بازیکن بزرگ  صحبت کرده و درباره نقش مطالعه در زندگی ورزشکاران جویای نظرش می‌شویم می‌گوید: اتفاقاً، خلاء موجود در ورزش ما کلاس بازیکنان است که‌ آنان را به مطالعه و تحصیل وانداشته و به همین خاطر وقتی دوران بازیگری آنان خاتمه می‌یابد با مشکلات و معضلات زیادی روبرو می‌شوند. چرا که اگر یک بازیکن تحصیل‌کرده و با مطالعه بعد از دوران بازیگری‌اش منطقی فکر کند هرگز با مشکلات روحی و احساسی روبرو نمی‌شود .

این مدافع سرزن در ادامه اظهاراتش می‌گوید:برخی مربیان در حق  بازیکنان ظلم و جفا می کنند که آنها را به ادامه تحصیل یا خواندن کتاب های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و تاریخی آشنا نمی‌کنند. 

خسرو محمدشاهی می‌افزاید: باید فرهنگ جامعه را با خواندن کتاب‌هایی از نویسندگان شناخته‌شده ایرانی و خارجی بالا برد،زیرا خواندن و مطالعه آنقدر به معرفت، شعور، و فهم انسان کمک می‌کند که با هیچ زبانی قابل گفتن نیست. 

وی در پایان می‌گوید حتی  انهایی که در قدیم کت و شلوار می خری قدیمی که در کوچه‌ها و محافل داد می‌زدند کت و شلوار و پالتو می‌خریم با سوادها و بی سوادهایشان با هم متفاوت بودند.زیرا با سوادهایشان می دانستد که فرضاً فاستونی ژاپنی از فاستونی چینی  یا کشوری دیگر بهتر است و این همان وجه تمایز میان آنهاست.

وقتی پای صحبت خسرو محمدشاهی می‌نشینیم به یاد سال‌‌های بسیار دور می‌افتیم که خسرو محمدشاهی کفش‌ها را آویخته و جامه مقدس مربیگری را به تن کرده بود و در تیم عقاب با بازیکنانی مانند فرشاد پیوس، جمشید شاه‌محمدی، محسن گلدهی و تنی چند از بهترین بازیکنان دهه 60 فوتبال این آب و خاک مقدس مربیگری می‌کرد.
خسرو محمدشاهی به دلیل اعتقاداتش هرگز به فکر نتیجه‌گرایی نبوده و عقاب آن سال‌ها یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال ایران بود.
روزی عقاب در نیمه اول بازی برابر راه‌آهن بازی را یک بر صفر واگذار کرده بود و تیمسار شهید شادروان «منصور ستاری» فرمانده وقت نیروی هوایی نظاره‌گر آن بازی بود. 

دوستی مشترک با مسئولیتی بالا از کنار نگارنده گذشت و رو به من کرد و گفت:«... به خسرو بگو اینقدر به دنبال بازی قشنگ نباشد!»عقاب سال‌ها بعد هر وقت در مورد نتایج عقاب به قضاوت می‌نشینند هیچ‌کس نمی‌گوید آنان چقدر زیبا بازی کردند!

وقتی آن مسئول از کنار من گذشت تیمسار ستاری به سراغم آمد و چون حرف‌هایی از عقاب و خسرو محمدشاهی شنیده بود  کنجکاو شد و ‌پرسید آن آقا چه راجع‌به ما می‌گفت و وقتی من اصرار وی را دیدم ناگزیر شدم عین واقعیت را بگویم و ایشان از من می‌خواست که عین این کلمات را به خسرو محمدشاهی منتقل کنم و این یکی از زیباترین خاطرات دوران کاری من است که مرا شدیداً تحت تأثیر عشق و علاقه تیمسار ستاری نسبت به نیروی هوایی و تیم وابسته به آن یعنی عقاب قرار داد.