سرمربی اسبق تیمهای فوتبال ذوب‌آهن و سپاهان اصفهان، پیش از برگزاری بیستمین تقابل این دو تیم در داربی نصف جهان، گفت: در گذشته تعصبها و حساسیتها بیشتر بود.

رسول کربکندی  پیرامون داربی حساس نصف جهان، میان تیم های سپاهان و ذوب آهن اظهار کرد: همواره دیدارهای داربی از حساسیتهای خاصی برخوردار بوده است، اما فکر می‌کنم در گذشته تعصبها، حساسیتها و درگیریها بسیار بیشتر از شرایط کنونی بود. در زمانی که بازیکن بودم، وقتی می خواستیم برابر سپاهان قرار بگیریم، به اندازه‌ای کسب پیروزی ارزشمند برای مدیران و مربیان حساس بود که بیرون از شهر اصفهان اردوی‌مان را برگزار می کردیم تا از هیجانات دور باشیم.

وی افزود: روی سکوها هم حساسیت کمتر از داخل زمین نبود. داربی اصفهان به واقع برای هواداران دو تیم بسیار حائز اهمیت بود. آنها به ما می گفتند در بازیهای دیگر هر نتیجه‌ای گرفتید مهم نیست، فقط داربی اصفهان را ببرید! اما در حال حاضر هیجانات به هیچ عنوان با گذشته قابل مقایسه نیست. در گذشته بیشتر بازیکنان دو تیم را اصفهانی‌ها تشکیل می‌دادند و بازیکن غیر بومی در ترکیب دو تیم خیلی کم حضور داشتند.

این بازیکن سال های دور ذوب آهن ادامه داد: من تجربه حضور در داربی اصفهان را به عنوان بازیکن ذوب آهن و مربی هر دو تیم دارم. برای بازیکنان دو تیم پیروزی در این مسابقه بسیار مهم بود و مثل حال حاضر نبود که چنین بازی حساسی عادی جلوه کند. اکنون تفکر بازیکنان و مربیان تغییر کرده و حرفه‌ای‌تر با مسائل برخورد می کنند. به این نکته رسیده‌اند که شکست آخر دنیا نیست و می توانند حتی در صورت واگذاری نتیجه به حریف، با درخشش در مسابقات بعدی، جبران کنند.

کربکندی در پاسخ به این سوال که "برای شما که به عنوان مربی هر دو تیم را در داربی هدایت کرده اید، کدام نیمکت حساسیت بیشتری برای شما داشت،" تصریح کرد: با اینکه من بازیکن ذوب آهن محسوب می شدم، اما وقتی هدایت هر کدام از این دو تیم را در دست داشتم به واقع برایم حساسیتها تفاوتی نمی کرد. در هر دو تیم به دنبال کسب پیروزی بودم. هواداران دو تیم انتظاری جز پیروزی از ما نداشتند، اما از آنجایی که همیشه تعداد هواداران سپاهان بسیار بیشتر از ذوب آهن بود، این موضوع باعث می شد در بازیکنان هم حساسیت ایجاد شود.

کارشناس فوتبال اصفهان خاطر نشان کرد: وقتی مربی سپاهان بودم، پیروزی در داربی ارزش وصف ناپذیری برایم داشت. آن زمان به خاطر درگیری‌هایی که با فدراسیون فوتبال زمان مصطفوی داشتم، از نشستن بر روی نیمکت در داربی اصفهان محروم شده بودم و مجبور بودم از پشت فنس ها تیم را هدایت کنم! در آن سال و با آن وضعیت موفق شدیم ذوب آهن را ببریم که واقعا برد دلچسبی بود! از آنجایی که در شرایط سختی موفق به فتح داربی شده بودیم، این پیروزی تبدیل به بهترین خاطره من از داربی های اصفهان شد!