خبرگزاری فارس: گریه رونالدو پس از خداحافظی از فوتبال احساسات همه خبرنگاران در نشست خبر کورینتیانس را برانگیخت، اگر چه احساس‌ می‌شود این اشک‌ها برای خرگوش چاق تمامی نخواهند داشت.

به گزارش خبرگزاری فارس، رونالدو لوئیس نازاریا ده‌لیما متولد ریو ده‌ژانیرو برزیل سال 1976، ستاره بی بدیل کروزیرو، آیندهوون، بارسلونا، اینترمیلان، رئال مادرید، آ.ث میلان و شاید هم کورینتیانس(در حد نام و اعتبار) اواسط هفته جاری در یک کنفرانس خبری برای همیشه با دنیای فوتبال خداحافظی کرد و به همه گفت که چاقی مفرطش از تنبلی و کم‌کاری نیست و مشکلات متابولیسمی او را از تداوم درخشش محروم کرده است.
نازاریا در حالی پشت تریبون می‌گریست که خبرنگاران حاضر در محل هم با توجه به جو احساسی حاکم بر کنفرانس توان پرسیدن سوال را نداشتند و برای دقایقی همه سکوت کرده ‌بودند.
خرگوش چاق طوری گریه می‌کرد که گویی عزیزی را از دست داده بود، اگر چه آن عزیز "فوتبال " نام داشت. عزیزی که سال‌ها با آن در مستطیل سبز زندگی کرده و گل زده، در ورزشگاه‌های بزرگ جهان نامش بر زبان‌ها آورده شده،‌ بین هیاهوی هزاران علاقمند به فوتبال لحظات خوش و به یادمانی را تجربه کرده، پس با یک بازبینی کلی می‌توان به گریه های رونالدو حق داد و با وی ابراز همدردی کرد.
رونالدو سال‌ها از سد مدافعان و خط های دفاعی تیم‌های بزرگ دنیا عبور کرد و دروازه‌های بسیاری را فتح کرد،‌اما با بازگشت به سرزمین مادری دریبل‌زن قهار نتوانست از چاقی مفرطش عبور کند و سرانجام کفش ها را آویخت و در غم جدایی از فوتبال اشک ریخت.

در کنفرانس خبری روز سیزدهم فوریه رونالدو در نشست خبری گریه می کرد شاید به یاد روزهایی افتاده بود که در سال های نه چندان دور و در شهرهای مختلف کشورش هزاران علاقمند به فوتبال پیراهن شماره 9 را بر تن می‌کردند و با الگوبرداری از حرکات دیدنی‌ خرگوش و با یک توپ دریبل‌هایش را در نیزارها تمرین می‌کردند.
حرکات خیره کننده رونالدو فقط برای علاقمندان برزیلی جذاب نبود بلکه در دهه نود میلادی حتی دوستداران به فوتبال در اروپا، ‌آسیا، ‌آفریقا و .. نیز از بازی این ستاره برزیلی لذت می‌بردند اگر چه این هنرنمایی در چند سال اخیر فروکش کرد تا رونالدو به مرگی را که انتظارش را نمی‌کشید نزدیک شود.

رونالدو در 21 سالگی و در روزهایی که با پیراهن بارسلونا در کنار ستاره‌های بزرگی مانند گوآردیولا، باکرو، استکویچکوف،‌ آمونیکه، لوئیز فیگو، فرناندو کوتو و .... به میدان می‌رفت؛ با سرعت و تکنیک بالایش چشم ها را خیره می‌کرد و بی دلیل نبود که در دهه نود فوتبال با دریبل‌های رونالدو جذاب تر و تماشایی‌تر به نظر می‌رسید. پدیده آن زمان فوتبال برزیل و جهان در اوج قدرت و محبوبیت و درحالی که در سال 1997 به عنوان مرد سال فوتبال جهان انتخاب شده بود به یک باره نیوکمپ را ترک کرد و برای ادامه فعالیت در اینترمیلان راهی سن سیرو شد.
ورود به جمع نراتزروی‌ها روزهای ناخوش رونالدو را کلید زد چون پارگی رباط صلیبی پا و مصدومیت تکان دهنده از بهترین شماره 9 جهان فوتبال در لباس اینترمیلان یک بازیکن تمام شده ساخت، هر چند بعد از چند سال اقامت ناامید کننده در سن سیرو، این دست معجزه‌گر فلورنتینو پرس به قدرت اسکناس و اعتبار بود که از او یک نازاریای دوباره ساخت و دنیای فوتبال و علاقمندان رونالدو را از نگرانی خارج کرد.

پرس که رونالدو رباط پاره را خریداری کرده بود شاید بیش از هر فرد دیگری قدرت ساق‌های پسر برزیلی را باور داشت کمااینکه با ورود به سانتیاگو برنابئو و در روزهای کهکشانی رئال‌مادرید این خواسته و ایده مالک برآورده شد و رونالدو در جمع قوی‌های سفید از سال 2002 تا 2007 دوباره شروع به درخشیدن کرد.
مادرید در سال 2002 با داشتن رونالدو و دیگر ستاره‌هایی مانند فیگو، زیدان، رائول، کارلوس، بکام و غیره برای نهمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن پس لقب کهکشانی‌ها را به خود اختصاص داد. داستان تولد دوباره رونالدو در مادرید ادامه داشت تا اینکه این بازیکن دوباره از میلان پیشنهاد جدیدی را دریافت کرد و این بار بر خلاف اینتر راهی آث میلان شد تا در سری آ به فعالیتش ادامه داد.
وی در سال 2007 راهی میلان شد و در 20 بازی 9 گل به ثمر رساند و از همان روزها بود که سایه سنگین خداحافظی روی شانه های رونالدو احساس شد چرا که خرگوش چاق برای سپری کردن سال های پایان دوران بازی خود به سرزمین مادری خود بازگشت و با پوشیدن پیراهن کورینتیانس غزل خداحافظی برایش خوانده شد.

247 گل زده در 343 بازی باشگاهی، 97 بازی ملی به یاد ماندنی و تجربه 3 جام قهرمانی جام جهانی در سال های 1998 ،‌2002 و 2006 افتخارات فراموش نشدنی هستند که بعدها با تکرار خاطرات و با بازگشت به گذشته دوباره اشک رونالدو را جاری خواهد کرد و به نظر می‌رسد که این بغض‌ها برای خرگوش چاق تمامی نخواهند داشت.

انتهای پیام/