گریه رونالدو پس از خداحافظی از فوتبال احساسات همه خبرنگاران را در نشست خبر کورینتیانس برانگیخت، اگر چه احساس‌ می‌شود این اشک‌ها برای خرگوش چاق تمامی نخواهند داشت.   
 "  رونالدو لوئیس نازاریا ده‌لیما "  ،  متولد ریو ده ‌ژانیرو برزیل سال 1976، ستاره بی بدیل کروزیرو، آیندهوون، بارسلونا، اینترمیلان، رئال مادرید، آ.ث میلان و شاید هم کورینتیانس(در حد نام و اعتبار) اواسط هفته جاری در یک کنفرانس خبری برای همیشه با دنیای فوتبال خداحافظی کرد و به همه گفت که چاقی مفرطش از تنبلی و کم‌کاری نیست و مشکلات متابولیسمی او را از تداوم درخشش محروم کرده است. 

رونالدو  در حالی پشت تریبون می‌گریست که خبرنگاران حاضر در محل نیز  با توجه به جو احساسی حاکم بر کنفرانس توان پرسیدن سوال را نداشتند و برای دقایقی همه سکوت کرده ‌بودند. 

خرگوش چاق طوری گریه می‌کرد که گویی عزیزی را از دست داده بود، اگر چه آن عزیز "فوتبال " نام داشت .

رونالدو سال‌ها از سد مدافعان و خط های دفاعی تیم‌های بزرگ دنیا عبور کرد و دروازه‌های بسیاری را فتح کرد،‌اما با بازگشت به سرزمین مادری دریبل‌زن قهار نتوانست از چاقی مفرطش عبور کند و سرانجام کفش ها را آویخت و در غم جدایی از فوتبال اشک ریخت.

حرکات خیره کننده شماره 9 برزیل ،  تنها برای علاقمندان برزیلی جذاب نبود بلکه در دهه نود میلادی حتی دوستداران به فوتبال در اروپا، ‌آسیا، ‌آفریقا و .. نیز از بازی این ستاره برزیلی لذت می‌بردند اگر چه این هنرنمایی در چند سال اخیر فروکش کرد تا رونالدو به مرگی را که انتظارش را نمی‌کشید نزدیک شود.

رونالدو در 21 سالگی و در روزهایی که با پیراهن بارسلونا در کنار ستاره‌های بزرگی مانند گوآردیولا، باکرو، استکویچکوف،‌ آمونیکه، لوئیز فیگو، فرناندو کوتو و  به میدان می‌رفت؛ با سرعت و تکنیک بالایش چشم ها را خیره می‌کرد و بی دلیل نبود که در دهه نود فوتبال با دریبل‌های رونالدو جذاب تر و تماشایی‌تر به نظر می‌رسید. 

پدیده آن زمان فوتبال برزیل و جهان در اوج قدرت و محبوبیت و درحالی که در سال 1997 به عنوان مرد سال فوتبال جهان انتخاب شده بود به یک باره نیوکمپ را ترک کرد و برای ادامه فعالیت در اینترمیلان ، راهی سن سیرو شد. 

ورود به جمع نراتزروی‌ها روزهای ناخوش رونالدو را کلید زد چون پارگی رباط صلیبی پا و مصدومیت تکان دهنده از بهترین شماره 9 جهان فوتبال در لباس اینترمیلان یک بازیکن تمام شده ساخت، هر چند بعد از چند سال اقامت ناامید کننده در سن سیرو، این دست معجزه‌گر " فلورنتینو پرس "  به قدرت اسکناس و اعتبار بود که از او یک نازاریای دوباره ساخت و دنیای فوتبال و علاقمندان رونالدو را از نگرانی خارج کرد.

مادرید در سال 2002 با داشتن رونالدو و دیگر ستاره‌هایی مانند فیگو، زیدان، رائول، کارلوس، بکام و غیره برای نهمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن پس لقب کهکشانی‌ها را به خود اختصاص داد. 

داستان تولد دوباره رونالدو در مادرید ادامه داشت تا اینکه این بازیکن دوباره از میلان پیشنهاد جدیدی را دریافت کرد و این بار بر خلاف اینتر راهی آث میلان شد تا در سری آ به فعالیتش ادامه داد. 

وی در سال 2007 راهی میلان شد و در 20 بازی 9 گل به ثمر رساند و از همان روزها بود که سایه سنگین خداحافظی روی شانه های رونالدو احساس شد چرا که خرگوش چاق برای سپری کردن سال های پایان دوران بازی خود به سرزمین مادری خود بازگشت و با پوشیدن پیراهن کورینتیانس ، غزل خداحافظی برایش خوانده شد.
247 گل زده در 343 بازی باشگاهی، 97 بازی ملی به یاد ماندنی و تجربه 3 جام قهرمانی جام جهانی در سال های 1998 ،‌2002 و 2006 افتخارات فراموش نشدنی هستند که بعدها با تکرار خاطرات و با بازگشت به گذشته دوباره اشک رونالدو را جاری خواهد کرد ، دوستداران  فوتبال نیز از یاد نخواهند برد خاطراتی را که او با هنرنمایی های چشم نوازش ، برایشان آفرید .